Wyrok NSA oz. w Krakowie z 7 czerwca 1994 r., SA/Kr 625/94

Teza

1. Pojęcie regulaminu w prawie administracyjnym odnosi się do aktów wydawanych w ramach tzw. układów odrębnych, należących do sfery wewnętrznej działania administracji.
2. Regulamin nie ma charakteru powszechnie obowiązującego, a skierowany jest do grupy podmiotów podległych jakiemuś typowi szczególnego władztwa administracyjnego. Może on być wprowadzony tam, gdzie istnieje wymagana przez ustawę możliwość zastosowania tego szczególnego władztwa.
3. Art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm./ nie upoważnia do wydania regulaminu dla drogi publicznej /w tym rynku/, a pozwala tylko na zamieszczanie pewnych zakazów w regulaminach, do których wydania jakiś podmiot jest upoważniony.
4. Nie ma upoważnienia ustawowego, o jakim mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./, dla wydania przez radę gminy uchwały zabraniającej niszczenia urządzeń użyteczności publicznej oraz zaśmiecania terenów zielonych pod rygorem kary grzywny. Regulacje dotyczące takich zakazów zawierają ustawa o ochronie i kształtowaniu środowiska, jak i kodeks wykroczeń.
5. Nie ma też upoważnienia ustawowego, o jakim mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym, do wprowadzania przez radę gminy ograniczeń w korzystaniu z miejscowego postoju taksówek przez taksówkarzy z innych miejscowości.
6. Do gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie terytorialnym nie można zaliczać miejscowego rynku, jako drogi publicznej.
7. Zagadnienie reglamentacji miejsc postojowych na postojach taksówek nie wiąże się z wymienionym w art. 40 ust. 3 ustawy o samorządzie terytorialnym przesłankami ochrony życia lub zdrowia oraz zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego.