Uzasadnienie
Urząd Skarbowy wydał decyzję ustalającą K. i J.F. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1992. Weryfikując złożone zeznanie, organ podatkowy nie uznał wydatków związanych z remontem domu, tj. kwoty wpłaconej na Społeczny Komitet Wodociągów i kwoty wpłaconej na Komitet Telefonizacji, gdyż budowa sieci wodociągowej czy telefonicznej ogólnego przeznaczenia, obsługujących więcej niż jeden budynek, nie mają bezpośredniego związku z remontem domu podatnika.
Izba Skarbowa, rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania, utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji. Stanęła na stanowisku, że nie można odliczyć od dochodu wydatków poniesionych w związku z budową osiedlowych /lokalnych/ rurociągów i przewodów sieci rozdzielczej wodociągowej, gazowej, kanalizacyjnej, elektrycznej, która obsługuje więcej niż jeden dom lub jedno mieszkanie, a więc np. na budowę wiejskiej czy osiedlowej sieci telekomunikacyjnej, wodociągowej czy też gazowej. Art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych/ pozwala m.in. na odliczenie darowizn "na wspieranie inicjatyw społecznych w zakresie budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi" oraz "na ochronę środowiska". Przepisy te dają podstawę do odliczenia darowizn na budowę wiejskiej sieci telekomunikacyjnej, a także na budowę sieci kanalizacyjnej, ponieważ ten ostatni wydatek można uznać za przeznaczony na cele ochrony środowiska. Nie można jednak odliczyć darowizny, wywodzi dalej Izba Skarbowa, na rzecz jednostek, które realizują te cele w ramach swojej działalności gospodarczej, a jeżeli chodzi o Społeczne Komitety Budowy Wodociągów, to powoływane są one do wykonania konkretnej inwestycji ogólnego przeznaczenia obsługującej więcej niż jeden budynek. Każda z osób dokonująca wpłat na konto tego Komitetu jest bezpośrednio zainteresowana realizowaną inwestycją, z której będzie czerpała określone korzyści, tzn. możliwość korzystania z wodociągu.
Za nietrafny uznała Izba Skarbowa zarzut podatnika, iż pełna odpłatność za wodę uzasadnia potraktowanie wpłat na Komitet Budowy Wodociągu jako darowizny, gdyż opłata za zużycie wody nie obejmuje odpłatności za korzystanie z instalacji wodociągowej.
Na decyzję Izby Skarbowej K. i J.F. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia jako naruszającej Kpa - art. 10, art. 67 par. 1 i 2, art. 68 i art. 81 oraz art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa oraz art. 26 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Podtrzymała swoje stanowisko w zaskarżonej decyzji podkreślając, że w myśl art. 26 ust. 1 ustawy mogą być odliczone darowizny, ale muszą to być świadczenia nieekwiwalentne. Jeżeli w zamian za określone świadczenie ma mieć miejsce podłączenie instalacji do domu jednorodzinnego, to nie jest spełniona istota darowizny i takiego świadczenia nie można odliczać od dochodu. Taka interpretacja organów podatkowych jest zgodna z art. 888 Kc oraz z wykładnią Ministerstwa Finansów, na które powołuje się skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu istotnym dla wyniku sprawy.
Rzeczywiście wydatków na budowę rurociągów, przewodów sieci rozdzielczej wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej, gazowej czy telefonicznej nie można zaliczyć do wydatków objętych ulgą mieszkaniową ani w ramach budowy domu, ani w ramach remontu. Można jednakże na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odliczyć od dochodu - do wysokości nie przekraczającej 10 procent tego dochodu - kwoty darowizn między innymi na cele ochrony środowiska, wspierania inicjatyw społecznych w zakresie budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenia wsi w wodę.
I w tym aspekcie - czego zresztą domagali się skarżący - winny były organy podatkowe przedmiotową sprawę rozpatrzyć. Za nietrafne należy uznać stanowisko Izby Skarbowej, że późniejsze przyłączenie do którejkolwiek z tych sieci jest ekwiwalentem za dokonaną wpłatę.
Ekwiwalent to rzecz równa innej wartości, stąd umożliwienie korzystania z tych urządzeń, za opłatą, nie jest równoważnikiem wpłaconych kwot.
Uznając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa uchylił decyzje obu instancji skarbowych.