Wyrok NSA oz. w Krakowie z 12 października 1994 r., SA/Kr 855/94

Teza

W świetle postanowień art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ brak było podstawy do uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków właściciela firmy na jego wyżywienie w czasie jego podróży odbywanej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Te wydatki nie mogą być uznane za koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu.

Sam fakt, że za koszty uzyskania przychodu uznaje się wydatki ponoszone przez właściciela na noclegi w czasie takich podróży, nie przesądza, by za takie koszty można było uznać wydatki na jego wyżywienie.

Okoliczność, że pracownikowi firmy przysługują diety za okres podróży służbowych, nie daje, w świetle obowiązujących przepisów, podstawy do stosowania tej zasady do właściciela firmy, w czasie jego podróży związanej z prowadzeniem firmy.

By można było w odniesieniu do właściciela firmy uwzględniać w kosztach uzyskania przychodów jego zwiększone wydatki na wyżywienie w czasie podróży związanych z działalnością firmy musiałoby to wynikać z odpowiedniego przepisu prawa.

W 1993 r. w zakresie podatku dochodowego takiego unormowania nie było.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w sprawie określenia T.F. zaliczek na podatek dochodowy za miesiące od stycznia do lipca 1993 r.

Określając powyższe zaliczki organy podatkowe obu instancji stanęły na stanowisku, że w świetle przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązujących w 1993 r. brak było podstawy do zaliczenia do kosztów działalności gospodarczej, prowadzonej przez skarżącego we własnym imieniu, wydatków poniesionych przez niego na własne wyżywienie w czasie podróży odbywanych w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Decyzję Izby Skarbowej podatnik zaskarżył do NSA wnosząc o jej uchylenie.

W skardze podniósł, że zaskarżona decyzja w zasadzie nie zawiera uzasadnienia. Nie ustosunkowano się w niej bowiem do całości argumentacji skarżącego.

Skarżący twierdzi, że poniesione przez niego wydatki na wyżywienie w czasie podróży odbywanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą są wydatkami ponoszonymi w celu uzyskania przez niego przychodów z tej działalności. Wydatki te jako koszty uzyskania przychodów spełniają wymogi art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./.

Zdaniem skarżącego, nie jest uzasadnione inne traktowanie tego rodzaju wydatków ponoszonych przez pracownika firmy, a inne przez jej właściciela, mimo że sytuacja tych dwóch podmiotów w czasie takich podróży jest jednakowa. W czasie tej podróży właściciel firmy ponosi takie same dodatkowe wydatki na wyżywienie, jak pracownik firmy.

Skoro ponoszone przez właściciela koszty noclegu są uznawane za koszty uzyskania przychodu, powinny być za takie koszty uznane wydatki ponoszone na wyżywienie.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę podniesiono, że w świetle postanowień art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ wydatek na wyżywienie ponoszony przez właściciela firmy w czasie jego podróży odbywanej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie jest kosztem uzyskania przychodu, gdyż nie jest on poniesiony w celu osiągnięcia przychodu. Wydatki na wyżywienie własne właściciela - podatnika są wydatkami w celu zaspokojenia codziennych, osobistych potrzeb własnych, niezależnie od miejsca przebywania.

Inna jest sytuacja pracownika, który wykonuje zadania określone przez zakład pracy poza miejscowością stałego miejsca pracy, a więc odbywającego podróż służbową. Koszty z tym związane są kosztami poniesionymi przez właściciela w celu uzyskania przychodu.

Należy ponadto zwrócić uwagę, że otrzymane przez pracownika firmy diety korzystają u niego ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Brak jest analogicznego postanowienia odnośnie właścicieli firmy nie będących jej pracownikami.

Izba Skarbowa przyznała, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest krótkie. Wynika to jednak z tego, że stan faktyczny sprawy nie jest przez strony kwestionowany. Uzasadnienie prawne wynika ze stanowiska organów podatkowych, że w świetle obowiązujących przepisów wyżywienie w podróży właściciela jest jego wydatkiem osobistym, a nie kosztem uzyskania przychodu w prowadzeniu firmy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W świetle postanowień art. 22 ust. 1ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brak było podstawy do uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków właściciela firmy na jego wyżywienie w czasie jego podróży odbywanej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Te wydatki nie mogą być uznane za koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu.

Sam fakt, że za koszty uzyskania przychodu uznaje się wydatki ponoszone przez właściciela na noclegi w czasie takich podróży, nie przesądza, by za takie koszty można było uznać wydatki na jego wyżywienie. Okoliczność, że pracownikowi firmy przysługują diety za okres podróży służbowych nie daje, w świetle obowiązujących przepisów, podstawy do stosowania tej zasady do właściciela firmy, w czasie jego podróży związanej z prowadzoną firmą. Sytuacja obu tych podmiotów jest bowiem różna.

By można było w odniesieniu do właściciela firmy uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów jego zwiększone wydatki na wyżywienie w czasie podróży związanych z działalnością firmy musiałoby to wynikać z odpowiedniego przepisu prawa. W 1993 r. w zakresie podatku dochodowego takiego unormowania nie było.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja nie narusza prawa i Sąd, opierając się na art. 207 par. 5 Kpa, oddalił skargę.