Wyrok NSA oz. w Krakowiez 21 grudnia 1983 r., sygn. akt SA/Kr 886/83

Teza

Podstawą do ustalenia czy przy budowie obiektu budowlanego nastąpiło naruszenie przepisów o planowanej zabudowie jest wyłącznie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wyznaczenia terenów budowlanych na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi /Dz.U. nr 27 poz. 216 ze zm./ oraz na podstawie ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach /Dz.U. nr 27 poz. 192 ze zm./. W żadnym razie podstawy tej nie stanowią materiały do planu, o których mowa w art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ ani też uproszczony plan zagospodarowania przestrzennego gminy, jako akt sporządzony w trybie przewidzianym uchwałą Nr 85 Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 1974 r. w sprawie opracowania uproszczonych planów zagospodarowania przestrzennego gmin /M.P. nr 15 poz. 95/ mającą charakter samoistny, nie związany legislacyjnie z ustawą o planowaniu przestrzennym ani z systemem planowania przestrzennego wynikającego z tej ustawy.

Tak więc przymusowa rozbiórka obiektu w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego może być orzeczona tylko w przypadku naruszenia założeń planów, o których mowa w art. 12-30 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 11 poz. 67 ze zm./ a także aktów wyznaczenia terenów budowlanych w mieście i na wsi. Wynika to zarówno z powołanego ostatnio przepisu jak i art. 3 prawa budowlanego, które używają pojęcia terenu przeznaczonego na dany cel, pod zabudowę danego lub innego rodzaju - "zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym".

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję.