W pojęciu obiektów infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie mieści się projektowanie obiektów handlowych i gospodarczych.
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Decyzją z 21.12.1994 r. Urząd Skarbowy w P.T. określił Spółce Cywilnej E.K. i A.N. należny za lipiec 1993 r. podatek od towarów i usług na kwotę 3 630 000 zł. W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku kontroli źródłowej stwierdzono, iż Spółka zastosowała stawkę "0" przy wykonywaniu usług projektowych, które nie dotyczyły budownictwa mieszkaniowego i towarzyszącej mu infrastruktury - przez co naruszyła ona art. 51 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, a także par. 40a ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./. Prawidłowa stawka od tych usług winna wynosić 22 procent /art. 18 ust. 1 ustawy o VAT/. W uzasadnieniu podano, iż projekty oznaczone symbolem KU, dział KU-37 odnosić się mogą tylko do budynków mieszkalnych. Urząd powołał się przy tym na pismo Ministerstwa Finansów z dnia 16 lutego 1994 r. o znaku PP 3-8220/820/94/PB.
W odwołaniu od tej decyzji Spółka podnosi, iż wymiar podatku za wykonanie projektu technicznego budynku gospodarczego oraz za wykonanie koncesji pawilonu handlowego nastąpił bez podstawy prawnej. Powołany par. 40a rozporządzenia w sprawie podatku od towarów i usług stanowi, iż stawkę "0" procent stosuje się przy projektowaniu budownictwa mieszkaniowego oraz infrastruktury towarzyszącej. Określenie infrastruktury towarzyszącej w art. 51 ust. 4 ustawy o VAT jest nieprecyzyjne. Mówi bowiem ono w pkt 2 o "urządzeniu i zagospodarowaniu terenu w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego, w szczególności drogach, dojściach, dojazdach, zieleni i małej architekturze". Użycie terminu "w szczególności" wskazuje, iż nie mamy do czynienia z enumeratywnym wyliczeniem, a co za tym idzie z definicją infrastruktury towarzyszącej. Stąd też powołać należy przepisy ustawy z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995 oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 103 poz. 446/.
Decyzją z 10.3.1995 r. Izba Skarbowa w P.T. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podniesiono, co następuje:
Ustawa o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym w przedmiotowej sprawie nie odsyła do innych ustaw, w tym do art. 1 ustawy o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego. Art. 51 ust. 2 i 4 ustawy o VAT zawierają bowiem definicję infrastruktury towarzyszącej. Przez roboty związane z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą rozumie się roboty budowlane dotyczące inwestycji w zakresie budownictwa mieszkaniowego i infrastruktury towarzyszącej oraz remontów obiektów budownictwa mieszkaniowego. Z treści art. 51 ust. 4 wynika, iż budynki gospodarcze oraz pawilony handlowe nie mogą być zaliczane do infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, do których stosuje się stawkę "0" procent na podstawie par. 40a ust. 1 lit. "c" rozporządzenia w sprawie podatku od towarów i usług.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego E.K. i A.N. powtórzyły zarzuty odwołania, zaś Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę także nie przytoczyła innych argumentów, niż zawarte w uzasadnieniu decyzji.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podzielić należy stanowisko Izby Skarbowej w P.T., iż ustawa o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym posługuje się "własną" definicją "obiektów infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu". Są to "urządzenia i zagospodarowania terenu w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego, w szczególności drogi, dojścia, dojazdy, zieleń i mała architektura" /art. 51 ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT/. Wprawdzie - jak słusznie wywodzą skarżące - nie mamy do czynienia z wyliczeniem enumeratywnym, zamkniętym, to nie znaczy jednak, iż nie ma ono, choć jest przykładowe, znaczenia definicyjnego. Inaczej uznać należałoby, iż pomieszczony w ustawie przepis nie ma żadnego znaczenia /jest on wyłącznie definicją/.
Wyliczenie przykładowe wskazuje bowiem, o jaki stopień związania, "towarzyszenia" dla celów określenia właściwej stawki podatkowej chodzi. Z kontekstu wynika zatem, iż jest ono znacznie węższe niż w przypadku przywoływanej przez skarżące ustawy. Jest ono sformułowane dla celów określenia właściwej stawki podatkowej i nie mieści się w nim projektowanie obiektów handlowych lub gospodarczych.
Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./ stawka "0" ma zastosowanie wyłącznie do "usług związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą, o której mowa w art. 51 ust. 2 ustawy".
Mając powyższe na względzie oraz działając na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - Sąd orzekł, jak w sentencji.
Źródło: CBOSA (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.