Wyrok NSA oz. w Łodziz 5 września 1995 r., sygn. akt SA/Ł 1064/95

Teza

1. Wierzytelność pieniężna spółki z o.o. wobec osoby trzeciej mogła i może być jej przychodem i dochodem wskutek spełnienia przesłanek zawartych w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym /Dz.U. 1988 nr 4 poz. 37 ze zm./, art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. nr 3 poz. 12 ze zm./ i art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania /Dz.U. nr 21 poz. 86 ze zm./.

Skoro działalność gospodarczą prowadzi spółka, a nie wspólnik, do wspólnika jako osoby fizycznej przepisy te nie będą miały zastosowania.

2. Jeżeli wspólnik należnego mu zysku nie pobierze lub przez konkretną czynność prawną przeznaczy go na różne cele, kwoty te, co do zasady, na równi z faktycznie pobranym zyskiem stanowić będą przedmiotową podstawę zobowiązania podatkowego, z tym, iż przeznaczenie zysku w uchwale zgromadzenia wspólników o jego podziale na określone cele spółki podlegać będzie każdorazowej ocenie w świetle prawa handlowego, podatkowego i prawnych danych o konkretnej spółce.