Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Strona skarżąca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z udziałem podmiotu zagranicznego, utworzoną na podstawie zezwolenia Prezesa Agencji do Spraw Inwestycji Zagranicznych z dnia 3 czerwca 1991 r. i aktu notarialnego z dnia 20 czerwca 1991 r. Rep. A nr 1889/91, która została wpisana do rejestru handlowego Sądu Rejonowego w Ł. dnia 26 lipca 1991 r.
Z powyższych niespornych faktów wynika, iż Spółka została zawiązana na gruncie przepisów ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych /Dz.U. nr 41 poz. 325/ po nowelizacji zawartej w ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. o zmianie ustawy (...) /Dz.U. nr 74 poz. 442/ cyt. wyżej.
W zakresie objętym sporem w niniejszej sprawie strona skarżąca wywodzi między innymi, iż istotna jest zmiana treści art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy. W brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wkłady pieniężne podmiotów zagranicznych mogły być wnoszone w walutach obcych lub w złotych pochodzących z udokumentowanej wymiany tych walut.
Po nowelizacji, wkłady pieniężne podmiotów zagranicznych mogły być wnoszone w walucie polskiej pochodzącej ze sprzedaży w banku dewizowym walut obcych, dokonanej z zastosowaniem kursów walut obcych w złotych ogłoszonych przez Narodowy Bank Polski.
Porównując brzmienie obydwu przepisów, strona skarżąca wywodzi, iż podmiot zagraniczny, po nowelizacji w 1989 r., nie miał obowiązku dokumentowania wymiany waluty obcej na złote.
Literalne brzmienie obydwu przepisów uzasadnia takie stanowisko jedynie częściowo. W znowelizowanym przepisie art. 16 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy, ustawodawca określając możliwość wniesienia wkładu w formie pieniężnej przez podmiot zagraniczny, zastrzegał, iż ma być to w walucie polskiej pochodzącej ze sprzedaży w banku dewizowym walut obcych, za zastosowaniem odpowiednich kursów.
Tak więc nie każda wpłata w złotych polskich spełniała warunek przewidziany w powołanym przepisie. Ponieważ jednak ustawodawca nie zastrzegł w jaki sposób należy udowodnić, iż wpłata dokonywana jest w złotych uzyskanych ze sprzedaży walut obcych, należy uznać, iż może to być udowodnione w każdy sposób. Mogą to być zatem nie tylko dokumenty ale także zeznanie strony czy też inne dowody.
Przed nowelizacją, używając sformułowania "udokumentowanej wymiany", ustawodawca niewątpliwie ograniczał możliwość dowodzenia źródeł pochodzenia złotych, którymi wpłacono wkład na kapitał zakładowy.
Konkludując, stwierdzić należy, iż skarżący ma o tyle racje, iż po 1988 r. tworzone spółki nie miały obowiązku dokumentowania wymiany walut poprzez dokument pisemny potwierdzający tę wymianę.
Przytoczone powyżej rozważania nie miały jednak decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Rozdział 2 omawianej ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. określał zasady tworzenia spółek. Niezależnie od obowiązku spełnienia szeregu warunków, utworzona spółka podlegała rejestracji w sądzie rejestrowym, stosownie do przepisów o rejestrze handlowym. Do wniosku o rejestrację powinno być załączone zezwolenie Prezesa Agencji, o której mowa w art. 4 omawianej ustawy - art. 12 ustawy. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2 ustawy, do spółek z udziałem podmiotów zagranicznych stosuje się przepisy prawa polskiego, w szczególności Kodeksu handlowego, o ile przepisy ustawy inaczej nie stanowią.
Mając na uwadze powyższe uregulowania, uznać należy, iż spółka utworzona na podstawie omawianej ustawy stosownie do treści art. 171 par. 1 kodeksu handlowego z chwilą rejestracji nabywała osobowość prawną, a tym samym pełnię praw przyznanych jej w obowiązujących przepisach prawa.
W tym także uprawniona była do korzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego w okresie trzech lat od rozpoczęcia działalności - art. 28 par. 1 ustawy.
Zwolnienie do przysługiwało spółkom utworzonym na mocy omawianej ustawy ex lege i żaden podmiot nie został uprawniony do ograniczenia lub cofnięcia takiego zwolnienia.
Także po uchyleniu cyt. wyżej ustawy i wejściu w życie ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym /Dz.U. nr 60 poz. 253/, spółki utworzone na mocy ustawy z dnia 1988 r. miały prawo korzystać z przysługujących im ulg i zwolnień podatkowych, do czasu ich wyczerpania, w zakresie przedmiotu działalności gospodarczej, określonej w wydanym im zezwoleniu - art. 37 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 1991 r.
Utrata uprawnienia z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1988 r., mogła nastąpić jedynie w sytuacji określonej w przepisie art. 35 tej ustawy. Dopuszczalne byłoby także stwierdzenie utraty omawianych uprawnień, gdyby w trybie art. 15 ustawy z dnia 1988 r., zostało Spółce cofnięte zezwolenie, o którym mowa w art. 5 ustawy, a następnie spółka została rozwiązana w trybie art. 173 par. 3 Kodeksu handlowego. Sytuacja taka byłaby prawnie dopuszczalna tylko w czasie obowiązywania ustawy z dnia 1988 r.
Po wejściu w życie ustawy z dnia 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym, w razie naruszenia warunków uzyskanego zezwolenia będzie miał zastosowanie tryb przewidziany w art. 19 ust. 3 i 4 ustawy.
Dopiero po rozwiązaniu spółki, można by rozważyć możliwość wymiaru jej podatku.
Reasumując, stwierdzi należy, iż do czasu kiedy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z udziałem podmiotu zagranicznego nie utraci swego bytu prawnego na skutek rozwiązania przez sąd, czy też nie rozpocznie procesu likwidacji, brak jest podstaw prawnych do dokonania wymiaru podatku dochodowego, od którego była zwolniona z mocy prawa.
Stwierdzenia uprawnionego organu jakim obecnie jest Minister Przekształceń Własnościowych zawarte w piśmie skierowanym do organu podatkowego, iż Spółka z udziałem podmiotu zagranicznego nie wypełnia warunków wynikających ze zwolnienia lub, że została utworzona z naruszeniem zasad jej tworzenia określonych prawem, nie pozbawia jej przymiotu spółki z udziałem podmiotu zagranicznego. Tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, iż nie uzyskała ona przysługującego jej z mocy prawa /art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 1988 r./ zwolnienia podatkowego.