Wyrok NSA oz. w Łodziz 31 sierpnia 1994 r., sygn. akt SA/Ł 1594/94

Tezy

1. Prawo występowania syndyka jako strony w postępowaniu podatkowym zakończonym wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązań podatkowych z okresu przed upadłością w trybie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ już po ogłoszeniu upadłości płynie wyłącznie z praw i obowiązków syndyka wobec masy upadłościowej, które są prawnie relewantne dla spełnienia przesłanek zawartych w art. 28 Kpa /uznania danego podmiotu stroną postępowania administracyjnego/.

Wydanie tego rodzaju decyzji nie tylko, że jest obowiązkiem organu podatkowego ale, obiektywnie rzecz biorąc, uwzględnia również słuszny interes syndyka /art. 7 Kpa/.

Może on bowiem tą drogą aktywnie uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym przedstawiając wszelakie dowody, racje, argumenty i zarzuty co do istnienia zobowiązania podatkowego i wszystkich związanych z nim okoliczności.

2. Jedyną drogą dochodzenia roszczeń powstałych przed ogłoszeniem upadłości jest zgłoszenie ich na listę wierzytelności do sędziego komisarza. Wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych jest zarówno obowiązkiem organu podatkowego jak i jedynym formalnym sposobem określenia tych roszczeń. Zapewnia ono ponadto udział syndyka w postępowaniu administracyjnym tej kwestii tyczącym oraz instancyjną, a później i sądową kontrolę decyzji określających wysokość wierzytelności.

Zanim organ podatkowy zgłosi w postępowaniu upadłościowym roszczenie wynikające z niezapłacenia należnej przed upadłością opłaty skarbowej musi uprzednio wydać w tej sprawie indywidualną decyzję administracyjną. Wydanie decyzji administracyjnej nie narusza zatem wyłączności postępowania upadłościowego, ale wręcz umożliwia zgłoszenie przez organ podatkowy roszczeń w postępowaniu.