Uzasadnienie
W doktrynie rozróżnia się wiele przyczyn ustania najmu lokalu. Może to nastąpić nie tylko na skutek orzeczenia sądowego, w przedmiocie rozwiązania tego stosunku prawnego, ale także na skutek wypowiedzenia go przez jedną ze stron to jest najemcę bądź wynajmującego, czy innego zdarzenia prawnego.
Między innymi może to nastąpić także na skutek niewykonywania przez najemcę przysługującego mu prawa najmu do lokalu /por. wyroki z dnia 14 marca 1996 r. SA/Gd 759/95 i z dnia 8 października 1986 r. SA/Gd 1014/86 - nie publikowane/.
Następuje to w sytuacji, gdy najemca przez dłuższy okres czasu bez dostatecznie usprawiedliwionych przyczyn nie korzysta z przedmiotu najmu.
Nie może być przy tym dla niego wytłumaczeniem fakt,że zostaje do tego zmuszony /żona wymienia zamki w drzwiach/.
Takie zachowanie współnajemcy, jest prawnie niedopuszczalne, a zmuszonemu do określonego zachowania się podmiotowi przysługuje ochrona zarówno prawnokarna jak i na płaszczyźnie prawa cywilnego.
Zaniechanie przez niego z przysługujących mu środków prawnych do przywrócenia możliwości korzystania z przedmiotu najmu, świadczyć może o tym, iż zrezygnował z wykonywania posiadanego prawa i nie ma zamiaru powracać do lokalu.
Dla dokonania takich ustaleń, konieczne jest jednak zebranie odpowiedniego materiału dowodowego i jego wszechstronna ocena.