Uzasadnienie
Urząd Skarbowy ustalił Jerzemu D. prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie produkcji oszczepów sportowych - podatek od towarów i usług za luty 1994 r. podlegający wpłacie do budżetu w wysokości 7.113.000 zł nie uznając jednocześnie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 8.442.000 zł, wykazanej w deklaracji jako nadwyżka do zwrotu. W uzasadnieniu powyższej decyzji, wydanej na podstawie art. 10 ust. 2 i art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ i par. 27a ust. 2 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./ urząd skarbowy stwierdził, że w toku kontroli podatkowej, przeprowadzonej w dniach 6 i 2 kwietnia 1994 r. ustalono, iż podatnik w deklaracji podatkowej wykazał m.in. sprzedaż eksportową na kwotę 70.706.300 zł na podstawie wystawionej faktury z 18 stycznia 1994 r. i zastosował stawkę podatku "0" procent, mimo, że nie posiadał dowodu odprawy celnej SAD 4/5, potwierdzającego wywóz poza granice Polski towaru ujętego w fakturze. Ponadto organ stwierdził, że wystawiona faktura nie spełnia również wymogów określonych w par. 27a ust. 2 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku od towarów i usług.
W złożonym odwołaniu podniósł, że swoje wyroby w zasadzie w całości sprzedaje na eksport na zasadzie komisu za pośrednictwem centrali handlu zagranicznego w Warszawie i dowody odprawy celnej otrzymuje z opóźnieniem.
Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję urzędu skarbowego, stwierdzając, że zgodnie z zebranym materiałem informacyjno - dowodowym skarżący w momencie składania deklaracji VAT-7, dotyczącej rozliczenia podatku za miesiąc luty 1994 r. nie posiadał dokumentu odprawy celnej, w związku z czym był on obowiązany do naliczenia i odprowadzenia należnego podatku od towarów i usług według stawki 22 procent.
W złożonej do sądu administracyjnego skardze nazwanej odwołaniem Jerzy D. powtórzył swoje wyjaśnienie dotyczące produkcji i sprzedaży swoich wyrobów wyłącznie na eksport na zasadach komisowych za pośrednictwem przedsiębiorstwa w Warszawie. Jednocześnie przyznał, że brakującego dowodu odprawy celnej, dotyczącego partii towaru, objętego fakturą z 18 stycznia 1994 r. nie posiadał w czasie kontroli podatkowej przeprowadzonej przez pracowników urzędu skarbowego w kwietniu 1994 r., gdyż otrzymał ten dowód później. W skardze podatnik podniósł szereg innych zarzutów dotyczących działalności urzędu skarbowego i niektórych pracowników tego urzędu, które to zarzuty w zasadzie nie miały bezpośredniego związku z wydaną zaskarżoną decyzją.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosząc o jej oddalenie powołała się na przepisy par. 27a ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku od towarów i usług, zgodnie z którymi przy sprzedaży towarów na eksport za pośrednictwem komisanta podstawę do uznania sprzedaży na eksport stanowi dla komitenta odpowiednia faktura wraz z dokumentem odprawy celnej /lub jego kopią/ SAD, potwierdzającym wywóz towaru poza granice Polski.
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Złożona skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Przede wszystkim należało przypomnieć, że zgodnie z odpowiednim i przepisami Kpa /art. 16 par. 2, art. 169 par. 1, 207 par. 1 i 2/ sąd administracyjny jest uprawniony do kontroli zaskarżonej decyzji wyłącznie pod kątem jej zgodności z prawem i może wzruszyć tę decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia, że narusza ona prawo. Stan faktyczny rozpoznanej sprawy jest w zasadzie między stronami niesporny. Skarżący był producentem oszczepów sportowych, które sprzedawał głównie za granicę na zasadach komisu za pośrednictwem spółki z o.o. w Warszawie i z tytułu tej sprzedaży był podatnikiem podatku od towarów i usług. W złożonej do urzędu skarbowego deklaracji na powyższy podatek za luty 1994 r. skarżący wykazał m.in. sprzedaż eksportową swoich towarów ujętą w wystawionej przez spółkę z o.o. /komisanta/ fakturze eksportowej z 18 stycznia 1994 r. na kwotę 70.706.300 zł, opodatkowaną stawką "0 procent". W czasie kontroli podatkowej przeprowadzonej w zakładzie podatnika w kwietniu 1994 r. pracownicy urzędu skarbowego stwierdzili, że na wyżej wymienioną sprzedaż skarżący nie posiadał dowodu odprawy celnej SAD 4/5, potwierdzającego wywóz poza granicę kraju towaru ujętego w fakturze eksportowej.
Zgodnie natomiast z par. 27a ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176/, podstawę do uznania sprzedaży dokonanej na eksport za pośrednictwem komisanta stanowi dla komitenta /skarżący/ faktura, odpowiadająca odpowiednim wymogom /par. 27a ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku od towarów i usług/ wraz z dokumentem odprawy celnej /lub jego kopią/ SAD, potwierdzającą wywóz towaru poza granice Polski.
W świetle powyższego unormowania, mającego oczywiście swoje głębsze uzasadnienie, stwierdzony brak dokumentu odprawy celnej powodował, że zastosowanie przez skarżącego za luty 1994 r. stawki podatku od towarów i usług "0" procent było bezpodstawne, a organy podatkowe miały prawo do dokonania odpowiedniej korekty tego podatku.
Podnoszone przez skarżącego okoliczności, że dokumenty odprawy celnej otrzymuje on za pośrednictwem spółki, która często przesyła je ze znacznym opóźnieniem, nie mogą mieć większego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, dotyczącej wymiaru podatku za luty 1994 r.
W interesie skarżącego leży ułożenie swojej współpracy z jednostką handlu zagranicznego, dokonującą sprzedaży jego wyrobów za granicą w taki sposób, aby wszystkie niezbędne dokumenty, uprawniające go do stosowania preferencyjnej stawki podatków od towarów i usług w wysokości "0" procent otrzymywał we właściwym terminie.
Dopiero z chwilą otrzymania wszystkich dokumentów przewidzianych w par. 27a ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./, świadczących o faktycznym wywozie jego wyrobów za granicę skarżący może stosować stawkę "0" procent, przewidzianą dla eksportu towarów /art. 18 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług (...)/. Z powyższych względów ponieważ zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa materialnego, a także nie stwierdzono naruszenia przez organy podatkowe przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miałyby istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.