Wyrok NSA oz. w Łodzi z 13 listopada 1996 r., SA/Ł 2436/95

Teza

Za ewidencję sprzedaży, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, może być uznana również ewidencja przychodów i zakupów przewidziana w par. 6 ust. 1 obowiązującego w 1994 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1993 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych /Dz.U. nr 132 poz. 635 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Reginy D. na decyzję Izby Skarbowej w (...) z dnia 2 października 1995 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do listopada 1994 r. i na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję, a także zasądził od Izby Skarbowej na rzecz skarżącej dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt groszy tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 2 października 1995 r. Izba Skarbowa w (...), po rozpatrzeniu odwołania Reginy D., utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w P.T. z dnia 10 lipca 1995 r. w części dotyczącej ustalenia podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do października 1994 r. oraz obniżyła podatek ustalony za listopad 1994 r. Organy podatkowe ustaliły, że Regina D. w lipcu 1994 r. rozpoczęła działalność gospodarczą w zakresie akwizycji leków, dokonując wyboru zwolnienia od podatku od towarów i usług. Od dnia dokonania pierwszej sprzedaży, to jest od sierpnia 1994 r., zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ była obowiązana do ewidencjonowania sprzedaży za dany dzień, nie później jednak niż przed dokonaniem sprzedaży w dniu następnym. Ponieważ ewidencji tej nie prowadziła, na podstawie art. 27 ust. 2 tej ustawy ustalono podatek od nie zaewidencjonowanej sprzedaży z zastosowaniem stawki 22 procent. Izba Skarbowa nie uznała za ewidencję na potrzeby podatku od towarów i usług prowadzonej przez Reginę D. ewidencji przychodów i zakupów do celów zryczałtowanego podatku dochodowego, ponieważ wpisy w tej ewidencji, dotyczące m.in. przychodu, mogą być dokonane w czasie zapewniającym prawidłowe i terminowe rozliczenie należnego zryczałtowanego podatku, nie później jednak niż do 14 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni /par. 6 ust. 7 i 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1993 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych - Dz.U. nr 132 poz. 635 ze zm./, a więc nie w dniu dokonania sprzedaży, jak przewiduje art. 27 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Obniżenie przez Izbę Skarbową podatku za listopad 1994 r. nastąpiło ze względu na ustalenie go w niewłaściwej wysokości przez organ I instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Regina D. podniosła, że zarzut dotyczący nieprowadzenia przez nią ewidencji uproszczonej do celów podatku od towarów i usług jest nieprawdziwy. Ustawa nie określa, gdzie "narastająco prowadzić przychody", a ona prowadziła tę ewidencję w ewidencji przychodów i zakupów, wykorzystując w tym celu rubrykę 11 ewidencji /uwagi/. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest zasadna. Przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie ustanawia żadnych wymagań co do formy, w jakiej powinna być prowadzona ewidencja sprzedaży do celów podatku od towarów i usług. Stanowi jedynie, że podatnicy zwolnieni od podatku na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 są obowiązani do zaewidencjonowania sprzedaży na dany dzień, nie później jednak niż przed dokonaniem sprzedaży w dniu następnym. Oznacza to, że za ewidencję sprzedaży, o której mowa w wymienionym przepisie art. 27 ust. 1 ustawy, może być uznana również ewidencja przychodów i zakupów, przewidziana w par. 6 ust. 1 obowiązującego w 1994 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1993 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych /Dz.U. nr 132 poz. 635 ze zm./. Wpisy w tej ewidencji dotyczące przychodów /par. 6 ust. 7 pkt 1 i wzór ewidencji, stanowiący załącznik do rozporządzenia/ należy uznać za wystarczające do ustalenia wartości sprzedaży towarów i usług, potrzebnej do określenia momentu przekroczenia przez podatnika kwoty sprzedaży uprawniającej do korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług /art. 14 ust. 3 i 7 omawianej ustawy o podatku od towarów i usług/, gdyż taki właśnie jest cel prowadzenia ewidencji przewidzianej w art. 27 ust. 1 tej ustawy.

Nie można zgodzić się z Izbą Skarbową, że stoi temu na przeszkodzie par. 6 ust. 8 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 1993 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych, przewidujący możliwość dokonywania zapisów w ewidencji przychodów i zakupów w terminie do 14 dnia miesiąca za miesiąc poprzedni. Przecież nie wynika z tego wcale, że skarżąca nie dokonywała zapisów dotyczących zaewidencjonowania sprzedaży usług w terminie przewidzianym w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Tym bardziej że z protokołu czynności kontrolnych z dnia 23 marca 1995 r. i dołączonych rachunków wynika, iż w okresie od sierpnia do listopada 1994 r. skarżąca wystawiła w każdym miesiącu zaledwie po dwa /wyjątkowo w listopadzie - trzy/ rachunki z tą samą datą i dla tego samego kontrahenta /zamawiającego usługi akwizycyjne przedsiębiorstwa z K./; innej działalności niż usługi objęte tymi rachunkami skarżąca nie prowadziła.

W każdym razie organy podatkowe nie ustaliły, aby skarżąca nie ewidencjonowała sprzedaży usług w terminie wymaganym w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług /wzór ewidencji przychodów i zakupów, wprowadzony rozporządzeniem z dnia 23 grudnia 1993 r., przewiduje podawanie daty wpisu/. Z akt podatkowych nie wynika także, aby ewidencja była przez skarżącą prowadzona nierzetelnie. W tej sytuacji należy uznać, że w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 27 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, przewidującego ustalenie podatku od nie zaewidencjonowanej sprzedaży.

Dlatego na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.