Wyrok NSA oz. w Łodziz 18 stycznia 1996 r., sygn. akt SA/Ł 2457/94

Teza

1. 1. Obowiązek podatkowy z tytułu opłaty targowej ma charakter publicznoprawny, albowiem takim to walorem /znamieniem/ odznacza się samo przymusowe, nieodpłatne świadczenie na rzecz dysponenta targowiska.

Z mocy art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 12 ze zm./ dokonujący sprzedaży na targowisku winni poddać się poborowi opłaty targowej. Spełnienie świadczenia - czyli zapłata podatku - nie następuje z mocy prawa kontraktowego - umowy między dokonującym sprzedaży na targowisku a dysponentem targowiska. Jest to więc wykonanie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Źródłem zobowiązania w szczególnej formie zobowiązania podatkowego jest przepis prawa stanowionego - ustawy podatkowej.

Poborca czy też inkasent opłaty targowej nie uczestniczy w umowie tworzącej zobowiązanie między miastem a dokonującym sprzedaży na targowisku miejskim, albowiem umowa taka nie jest zawierana.

2. Ocena prawna wyrażona w wyroku sądu administracyjnego /w ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm. w orzeczeniu / nie zwalnia organów administracji od zbadania sprawy zgodnie z wymogami art. 7, 77 par. 1 i 80 Kpa i od uzasadnienia decyzji w myśl art. 107 par. 3 Kpa.

Samo powołanie się na wyrok Sądu w uzasadnieniu decyzji nie zastępuje pełnego i wszechstronnego prawnego jej uzasadnienia.

Ocena prawna w zakresie prawa materialnego wyrażona w wyroku /po zmianie stanu prawnego - wprowadzonej art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - w orzeczeniu/ sądu administracyjnego wiąże w sprawie ten sąd i organy administracji, chyba że niespornie ustalone zostanie ponad wszelką wątpliwość, że jest ona nieadekwatna do stanu faktycznego sprawy tak, iż /lub/ nie ma dla niego znaczenia.

W wypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym powyższe zapatrywania prawne posiadają moc wiążącą do czasu aż wyrok zostanie wzruszony w trybie prawem przewidzianym.