Tezy
Ogólna zasada ustanowiona w art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. nr 21 poz. 86 ze zm./ ustanowiła prawo podatników podatku dochodowego do korzystania z okresowych zwolnień podatkowych w zakresie podatku unormowanego tą ustawą uzyskanych przed dniem 1 stycznia 1992 r. do czasu ich wygaśnięcia.
Przepis ten w połączeniu z art. 40 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 5 tej ustawy nie tworzy dla podmiotów okresowych zwolnień podatkowych uzyskanych przed dniem 1 stycznia 1992 r. nowego stanu prawnego, daje wyłącznie prawo do kontynuowania korzystania ze zwolnienia aż do jego wygaśnięcia w określonym terminie.
Okresowe i podmiotowe zwolnienie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych ustanowione ustawą z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej z udziałem zagranicznym /Dz.U. nr 41 poz. 325 ze zm./ z mocy ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym /Dz.U. nr 60 poz. 253 ze zm./ uległo ograniczeniu wyłącznie do przedmiotu działalności gospodarczej określonego w zezwoleniu na działalność, zaś ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych stan ten utrzymała na zasadzie przywileju podatkowego uwzględniającego konstytucyjny wymóg poszanowania praw nabytych.
Jak każda ulga podatkowa, będąc wyłomem od zasady powszechności i równości opodatkowania powyższa konstrukcja prawna nie może być interpretowana rozszerzająco - tak w kontekście prawnym jak i faktycznym.