Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jeśli chodzi o opodatkowanie dochodu w roku 1992 - to udzielona i umorzona do wysokości 50 procent pożyczka ze środków Funduszu Pracy była w tej części niewątpliwie nieodpłatnym świadczeniem skutkującym przysporzeniem. Był to zatem przychód w rozumieniu art. 11 oraz 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./. Przychodem z innych źródeł była zatem wartość umorzenia omówionej wyżej pożyczki - co z mocy prawa winno być uwzględnione przy samoobliczeniu, a w następstwie zeznaniu, przy określaniu należnego podatku przez organ.
Jeśli zaś chodzi o przedmiot orzekania w trzech następnych decyzjach - tzn. określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1993, 1994 oraz zaliczek na podatek w roku 1995 - to także na aprobatę zasługuje stanowisko Izby Skarbowej, odnośnie klasyfikacji prawnej odsetek od spłacanych przez wspólników kredytu, który każdy z nich oddzielnie uzyskał. Klasyfikacja dla celów podatkowych owego kredytu nie wiąże się z jego określeniem przez bank jako kredytu dla ludności, lecz za sposobem z jakim jego wykorzystanie wiązało się z działalnością gospodarczą podatnika - prowadzoną za pomocą spółki cywilnej.
Zważyć przy tym należy, ze zgodnie z art. 860 Kc prowadzenie działalności gospodarczej za pomocą spółki cywilnej wyraża się w zobowiązaniu wspólników do dążenia do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego, przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów.
Wniesienie wkładu w postaci całości lub części uzyskanego osobiście kredytu - wymaga stwierdzenia pismem /860 par. 2 Kc/. Z tych też względów postępowanie dowodowe winno dotyczyć tych właśnie okoliczności tzn. prowadzenia działalności gospodarczej za pomocą spółki cywilnej, w taki sposób by koszty /nakłady/ ponoszone w ramach tej działalności zachowały cechy kosztów uzyskania przychodów z tego źródła. Ustawa bowiem wiąże koszty uzyskania związkiem przyczynowo-skutkowym /"poniesione w celu"/ z poszczególnymi rodzajami źródeł tych przychodów oraz przy uwzględnieniu ich cech odrębnych /por. art. 22 ust. 1 Ustawy/ nie zaś w sposób abstrakcyjny.
Art. 23 ustawy nie jest prostą opozycją art. 22 - w ten sposób, iż poprzez wyliczenie tych kosztów których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, stwarza się domniemanie, iż wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 23 i innych Ustawy - zostają ex lege uznane za koszty podlegające odliczeniu. Muszą być zachowane dalsze cechy, wynikające z cech źródła przychodu oraz w tym zakresie istniejących związków przyczynowych pomiędzy ich poniesieniem, a celem jakim jest osiągnięcie /zamiar osiągnięcia/ przychodu.
Sąd podzielił także ocenę Izby co do zebrania i rozpatrzenia środków dowodowych, tak, aby uzasadnienie decyzji, w części dotyczącej uznania faktów za udowodnione - spełniało wymagania wynikające z art. 107 par. 3 Kpa.
W zakresie zaś oceny prawnej dopuszczalności skargi wniesionej przez panią Zofię W. wraz z małżonkiem na określenie zaliczek na podatek dochodowy w 1995 r. - Sąd uznał, iż w przypadku pani Zofii W. zachodzą przesłanki odrzucenia skargi. Ze względu na to, iż obowiązek wpłacania zaliczek /po ich uprzednim obliczeniu w sposób prawem przewidziany/ w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej, spoczywa na podatniku prowadzącym tę działalność /art. 40 i art. 44 Ustawy/ tylko on mógł być stroną postępowania i adresatem decyzji określającej jego obowiązek zaliczkowy.
Łączne opodatkowanie małżonków, jako odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 6 ust. 1, dotyczy podatku /na podstawie zeznania rocznego/, nie zaś zaliczek, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Zatem pani Zofia W. nie miała interesu prawnego przesądzającego o prawie do wniesienia skargi.
Mając powyższe na względzie oraz działając na podstawie art. 27 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - Sąd orzekł, jak w sentencji.