Wyrok NSA oz. w Łodziz 14 lutego 1995 r., sygn. akt SA/Ł 2788/94

Tezy

Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 marca 1994 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu oraz o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 43 poz. 165/ nie ogranicza czasu pobierania zasiłku w podwyższonej wysokości tylko do okresu przypadającego bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

Bezrobotny, mający prawo do zasiłku, odpowiadający wszystkim warunkom określonym w art. 3 ust. 1 powyższej ustawy otrzymuje zasiłek w wysokości 52 procent przeciętnego wynagrodzenia /nie mniej niż najniższe wynagrodzenie i nie więcej niż zasiłek określony w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu - Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./, także wówczas, gdy po zarejestrowaniu się bezpośrednio po dniu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy i pobieraniu zasiłku podjął nowe zatrudnienie, które ustało z innych przyczyn i po ponownym zarejestrowaniu znowu zaczął pobierać zasiłek.