Tezy
Bezrobotny mający prawo do zasiłku, odpowiadający wszystkim warunkom określonym w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 marca 1994 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu oraz o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 43 poz. 165/, otrzymuje zasiłek w wysokości 52 procent przeciętnego wynagrodzenia /nie mniej niż zasiłek określony w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu - Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ niezależnie od tego, czy zarejestrował się bezpośrednio po dniu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, czy też nawiązał nowy stosunek pracy /obojętnie czy z tym samym zakładem pracy czy innym/ i dopiero po jego rozwiązaniu zarejestrował się w urzędzie pracy.
Uzyskanie prawa do zasiłku przez bezrobotnego, odpowiadającego warunkom wymienionym w art. 3 ust. 1 cytowanej ustawy jest równoznaczne z uzyskaniem prawa do zasiłku w podwyższonej wysokości.