Wyrok NSA oz. w Łodzi z 10 grudnia 1996 r., SA/Ł 2979/95

Teza

Art. 45 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ mówi o solidarnej odpowiedzialności nabywcy za zaległości podatkowe zbywcy jako podatnika, a nie jako płatnika.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przed rozważeniem zasadności odmowy zaniechania poboru odsetek w wysokości 50 procent odsetek od zaległości podatkowej od odroczonej i rozłożonej na raty zobowiązania ustalonego względem nabywcy z tytułu zaległości podatkowych sprzedawcy majątku, w podatku dochodowym od osób fizycznych /wynagrodzenia/ - rozważyć należy czy decyzja ustalająca ową odpowiedzialność solidarną miała podstawę prawną.

W grę wchodziło bowiem ustalenie odpowiedzialności solidarnej nabywcy za zaległości podatkowe zbywcy w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, którego to podatku Spółdzielnia Chemiczna mogła być jedynie płatnikiem, a nie podatnikiem, na co wskazuje dodatkowo podane w nawiasie wyjaśnienie /wynagrodzenia/.

W tej zatem części decyzja Urzędu Skarbowego z 28.03.1995 r. była nieważna, jako że art. 45 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych mówi o odpowiedzialności solidarnej całym majątkiem nabywcy za "jego" tzn. podatnika zaległości podatkowe. Płatnik zaś nie jest podatnikiem. Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich nie może być utożsamiana z instytucją przejęcia długów w rozumieniu art. 523 Kc.

Z tego powodu stwierdzić należało nieważność tej decyzji w części dotkniętej brakiem podstawy prawnej /art. 22 ust. 3 ustawy o NSA/.

W następstwie tego Sąd uchylił decyzję Izby Skarbowej i utrzymaną nią w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy zaniechania poboru odsetek - jako wydanych w następstwie dotkniętej nieważności w części decyzji ustalającej odpowiedzialność nabywcy za zaległości płatnicze zbywcy, a więc z naruszeniem prawa materialnego.

W toku postępowania przed NSA ustalono także, iż właściwą datą nadania skargi był 30.11.1995 r. która wskazywała na nieprzekroczenie terminu dla jej wniesienia, zaś informacja NSA - była błędna.

W związku z powyższym oraz działając na podstawie art. 29, art. 22 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 oraz art. 22 ust. 2 pkt 1, a także art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd orzekł, jak w sentencji.