Wyrok NSA oz. w Łodzi z 28 października 1994 r., SA/Ł 606/94

Teza

Przywilej podatkowy ustanowiony w par. 40a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług - jako wyjątek od zasady równości i powszechności opodatkowania - nie może być interpretowany rozszerzająco.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Urząd Skarbowy ustalił w stosunku do J.M., po analizie deklaracji VAT-7 za sierpień 1993 r., podatek VAT.

W uzasadnieniu podniesiono, iż zastosowanie stawki 7 procent i odstąpienie od stosowania stawki "0" procent podyktowane było faktem, że zgłoszona przez skarżącego umowa dotycząca robót budowlanych związanych z docieplaniem budynków mieszkalnych, nie spełnia warunków rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług, albowiem nie określa czasu umowy i wartości transakcji.

W odwołaniu od powyższej decyzji, jak również w skardze, wniesionej od utrzymującej tę decyzję w mocy decyzji Izby Skarbowej skarżący podniósł, że oceniana umowa, mimo iż expressis verbis nie określa czasu jej trwania, ani też wartości transakcji, to jednak zasługuje na zastosowanie stawki "0", albowiem:

a/ jest całkowicie legalna jako umowa o dzieło określona w Kc, b/ brak oznaczenia okresu umowy oznacza, że zawarta została na czas nieokreślony, c/ w świetle art. 628 par. 1 Kc oznaczenie wartości transakcji przez wskazanie podstawy do określenia wynagrodzenia /300 tys. zł - za 1 m2/ jest dostatecznym przedstawieniem wartości transakcji.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumenty decyzji obu instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z par. 40a ust. 2, powołanego rozporządzenia z dnia 12 maja 1993 r., stawkę podatku "0" procent stosuje się m.in. pod warunkiem przedłożenia wykazów zawierających dane dotyczące stron umowy, rodzaju i wartości transakcji oraz okresu, na jaki umowa została zawarta, pod rygorem utraty uprawnień do stosowania stawki podatku "0". Zerowa stawka podatkowa jest swoistą ulgą podatkową, a więc wyłomem od konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, równości i powszechności opodatkowania.

Wobec powyższego, niezbędne jest ścisłe przestrzeganie warunków, na jakich określony przywilej podatkowy jest lub może być przyznany. Z konstatacji tej wypływa wniosek o niedopuszczalności rozszerzającej wykładni warunków tych przepisów prawa.

Umowa zawarta przez skarżącego i jej zgłoszenie, abstrahując od kwestii jej cywilnoprawnej poprawności, w sposób oczywisty, zdaniem Sądu nie spełnia warunków określonych w cyt. par. 40a ust.

2. Nie wynika z nich bowiem ani wartość transakcji, ani też czas trwania umowy, które dla potrzeb podatkowych - tak jak w sprawie niniejszej - mogą mieć niebagatelne znaczenie. Wskazanie jedynie wynagrodzenia za 1 m2 prac budowlanych /docieplania budynków/, przy braku określenia czasu wykonywania umowy oraz ilości robót, uniemożliwia wręcz, a co najmniej utrudnia znacząco ustalenie wpływów z danej działalności i wszystkich związanych z tym konsekwencji gospodarczych i podatkowych. Rozpoznawana umowa wbrew warunkom cyt. przepisów prawa nie wskazuje czasu jej trwania /okresu, na jaki została zawarta/ ani też ogólnej wartości transakcji - nawet pośrednio przez nie budzące wątpliwości przedstawienie powierzchni zakontraktowanych prac budowlanych. Wstępne zlecenie mówi o około 4 tys. m2 przewidywanych robót, w załączonym planie technicznym występuje liczba 3 038 m2, natomiast z samej umowy nie wynika nawet, ile metrów kwadratowych powierzchni budynku faktycznie podjął się docieplić skarżący.

W świetle omawianego przepisu 40a ust. 2, niezgłoszenie danych dotyczących wartości transakcji oraz czasu, na jaki zawarta została umowa, obwarowane zostało sankcją wyrażającą się w sformułowaniu "pod rygorem utraty uprawnień do stosowania stawki podatku "0" procent.

W tym stanie rzeczy skargi nie można było uwzględnić.

Dodać również można, że poprawna pod względem cywilnym umowa nie może sama przez się rodzić skutków podatkowych, jeżeli nie spełnia przesłanek określonych konkretnymi przepisami prawa podatkowego. Kierując się przedstawionymi powyżej względami z mocy art. 207 par. 5 Kpa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawaną skargę oddalił.