Wyrok NSA oz. w Łodzi z 16 września 1994 r., SA/Ł 79/94

Teza

Niepobranie podatku za okres przerwy, o której mowa w par. 16 rozporządzenia Ministra Finansów, z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 124 poz. 551 ze zm./, obejmuje okres, w którym podatnik faktycznie nie prowadził działalności; okres ten ustala organ podatkowy.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie

Skarżąca W.S., prowadząca działalność gospodarczą w zakresie wykonywania usług stolarskich i opodatkowania z tego tytułu w formie karty podatkowej pismem z 30.4.1993 r. zawiadomiła Urząd Skarbowy, że począwszy od maja 1993 r. zawiesza swoją działalność gospodarczą na okres około dwóch miesięcy w celu przeprowadzenia remontu swojego budynku. W piśmie tym poinformowała również, że o ponownym rozpoczęciu swojej działalności po przerwie zawiadomi organ podatkowy odrębnym pismem.

W dniu 19.8.1993 r. pracownicy Urzędu Skarbowego przeprowadzili w zakładzie podatniczki kontrolę, w czasie której stwierdzili, że zakład był czynny, o czym świadczyły świeże ślady po obróbce drewna oraz 13 sztuk nie wykończonych futryn drzwiowych. Do protokołu kontroli podatniczka złożyła oświadczenie, że działalność zakładu po przerwie została uruchomiona od dnia 3 sierpnia 1993 r., a również w dodatkowym piśmie z 20.8.1993 r. skierowanym do Urzędu Skarbowego zawiadomiła o wznowieniu działalności oraz stwierdziła, iż za miesiąc sierpień zapłaci należny podatek.

Decyzją z 25.8.1993 r. Urząd Skarbowy powołując się na par. 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 124 poz. 551 ze zm./ nie uznał całej przerwy w dniu działalności gospodarczej skarżącej.

W złożonym odwołaniu podatniczka podniosła, że nieuznanie jej całej przerwy jest nieuzasadnione, gdyż działalność wznowiła dopiero od miesiąca sierpnia 1992 r., a wcześniej wykonywała konieczny remont swojego budynku. Izba Skarbowa nie uwzględniła odwołania, a w swoim krótkim uzasadnieniu powołała się na ustalenia z kontroli źródłowej, przeprowadzonej w zakładzie podatniczki, z której wynikało, iż zakład był czynny w czasie zgłoszonej przerwy.

W skardze do sądu administracyjnego skarżąca powtórzyła swoje zarzuty zawarte w odwołaniu, a również Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Spór pomiędzy skarżącą a organami podatkowymi sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego skarżąca mogła skorzystać i ewentualnie za jaki okres z "odliczenia" należności podatkowej, uiszczonej przez nią z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w formie karty podatkowej. Uprawnienie podatników opłacających zobowiązania podatkowe w formie karty podatkowej do niepłacenia tych należności za okres zgłoszonej przerwy w działalności, trwającej nieprzerwanie co najmniej 10 dni zawiera par. 16 rozporządzenia w sprawie karty podatkowej, na który to przepis powołały się organy podatkowe w swoich decyzjach. Jednakże powyższy przepis reguluje w zasadzie wyłącznie zagadnienie samego zwolnienia od płacenia należności za okres zgłoszonej przerwy, natomiast przepis ten /ani też inne obowiązujące w tym zakresie przepisy/ nie reguluje w szczególności kwestii, od kiedy może nastąpić "nieuznanie" przerwy w przypadku, gdy podatnik w okresie zgłoszonej przerwy podjął działalność gospodarczą bez uprzedniego zawiadomienia organu podatkowego.

Mając na uwadze ścisłą wykładnię gramatyczną przepisu par. 16 rozporządzenia w sprawie karty podatkowej - a tego rodzaju wykładnia zdaniem sądu orzekającego powinna być stosowana do przepisów prawnych nakładających obowiązki podatkowe - należało uznać, że zwolnienie od podatku przysługuje za okres zgłoszonej przerwy, w czasie której podatnik faktycznie nie prowadził działalności zarobkowej. Natomiast organy podatkowe w rozpoznanej sprawie zastosowały wykładnię rozszerzającą par. 16 rozporządzenia w sprawie karty podatkowej, gdyż zajęły stanowisko, że ponieważ podatniczka nie zawiadomiła o podjęciu działalności po zgłoszonej wcześniej przerwie, to odliczenie należności podatkowej w ogóle jej nie przysługuje za cały okres przerwy. Pozbawienie możliwości odliczenia podatku w tego rodzaju sytuacjach nie może stanowić dodatkowej kary dla podatnika, gdyż należności podatkowe nie mogą pełnić takiej funkcji. Organ podatkowy mógłby uznać, że odliczenie podatku za cały okres zgłoszonej przerwy /lub część tego okresu/ nie przysługuje jedynie w przypadku, gdyby bezspornie ustalił, że w okresie całej przerwy podatnik prowadził swoją działalność gospodarczą. W rozpoznanej sprawie tego rodzaju ustaleń organów podatkowych nie było, gdyż postępowanie dowodowo-wyjaśniające ograniczyło się do przeprowadzonej kontroli podatkowej w dniu 19.8.1993 r., a ze sporządzonego protokołu z tej kontroli wynika jedynie fakt, iż w dniu kontroli i ewentualnie w bliżej nie określonym okresie przed dniem kontroli skarżąca prowadziła swoją działalność.

Skarżąca konsekwentnie od chwili przeprowadzenia u niej kontroli wyjaśniała, że działalność po zgłoszonej przerwie uruchomiła do początku miesiąca sierpnia 1993 r., gdyż była zmuszona przeprowadzić remont swojego budynku. Zebrany w sprawie przez organy podatkowe materiał dowodowy nie daje podstawy do uznania, że wyjaśnienia skarżącej są niezgodne ze stanem rzeczywistym. W tych warunkach należało uznać, że w postępowaniu podatkowym zostały naruszone przepisy, w szczególności art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję.