Uzasadnienie
Działając z upoważnienia Wojewody C-kiego, Dyrektor Wojewódzkiego Biura Pracy w Ch. decyzją z dnia 16 października 1991 r., wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia 6 sierpnia 1991 r., odmawiając Ewie G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych Według ustaleń tej decyzji, Ewa G. zarejestrowała się w dniu 1 sierpnia 1991 r. w Rejonowym Biurze Pracy w W. jako poszukująca pracy. Poprzednio była zarejestrowana jako bezrobotna w Rejonowym Biurze Pracy w L., skąd pobierała zasiłek dla bezrobotnych w czasie od dnia 15 lutego 1990 r. do dnia 31 lipca 1991 r., pracując w czasie od dnia 18 października do dnia 15 grudnia 1990 r. przy pracach interwencyjnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy o zatrudnieniu bezrobotnym jest osoba zdolna do pracy i gotowa do jej podjęcia w ramach stosunku pracy, pozostająca bez pracy i zarejestrowana we właściwym dla miejsca zamieszkania organie zatrudnienia stopnia podstawowego. W związku ze zmianą miejsca zamieszkania właściwym organem zatrudnienia dla ponownej rejestracji Ewy G. stało się Rejonowe Biuro Pracy w W. Artykuł 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu z dniem zarejestrowania, jeżeli w okresie 12 miesięcy poprzedzających ten dzień pozostawał w stosunku pracy co najmniej 180 dni lub przez ten okres podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu innej działalności. Warunków tych nie spełnia Ewa G., jeśli liczyć za dzień jej rejestracji jako bezrobotnej 1 sierpnia 1991 r.
W skardze na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ewa G. wnosi o jej uchylenie. W ocenie skarżącej, skoro zarejestrowała się jako bezrobotna w Rejonowym Biurze Pracy w L. w dniu 19 lutego 1990 r., mając wówczas spełnione wszystkie warunki do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych, to okoliczność przerejestrowania się jej z dniem 1 sierpnia 1991 r. do Rejonowego Biura Pracy w W. w związku ze zmianą miejsca zamieszkania nie może powodować utraty przez nią uprawnień do otrzymania zasiłku.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i - podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji - dodano, że przepisom ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu nie są znane instytucjonalne rozwiązania prawne przeniesienia zobowiązań z jednego organu na drugi organ.
Dlatego przy ponownej rejestracji osoby bezrobotnej w drugim organie jest on zobowiązany do zbadania uprawnień tej osoby do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych od daty tej rejestracji, albowiem okres pobierania zasiłku wcześniej od innego organu nie może być zaliczony do 180 dni pracy.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę, zważył, co następuje:
Artykuł 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./ stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu z dniem zarejestrowania się we właściwym rejonowym biurze pracy, jeżeli w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji pozostawał on w stosunku pracy co najmniej 180 dni lub przez ten czas podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu innej działalności. Jeśli osoba rejestrująca się jako bezrobotna spełnia powyższe
warunki, to zasiłek dla bezrobotnych jej przysługuje.
Bezsporne jest w sprawie, że po zarejestrowaniu się Ewy G. jako bezrobotnej w Rejonowym Biurze Pracy w L., które było właściwe do przyjęcia rejestracji skarżącej mieszkającej wówczas czasowo w L., zasiłek ten został jej przyznany i pobierała go od dnia 15 lutego 1990 r. do dnia 31 lipca 1991 r., z krótką przerwą w czasie wykonywania przez nią zleconych prac interwencyjnych.
Ani powołany wyżej przepis, ani inne przepisy ustawy o zatrudnieniu nie stanowiły, że ponowne zarejestrowanie się bezrobotnego w innym biurze pracy z powodu zmiany miejsca zamieszkania powoduje, iż w kontekście wymagań określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 tej ustawy uprawnienia do otrzymania zasiłku należy ustalać biorąc pod uwagę datę tej drugiej rejestracji. Skoro zatem brak jest w omawianej ustawie takiej regulacji, to należy przyjąć, że osoba zarejestrowana w rejonowym biurze pracy właściwym dla miejsca jej zamieszkania, mająca w dniu dokonania rejestracji uprawnienia do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych w świetle art. 15 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy o zatrudnieniu, której zasiłek taki został przyznany, nie traci uprawnień do tego zasiłku przez to, że zmieni miejsce swego zamieszkania i zarejestruje się ponownie jako bezrobotna w rejonowym biurze pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania. Upływ czasu związany z okresem pobierania przez osobę bezrobotną zasiłku przyznanego jej po pierwszej rejestracji nie może powodować utraty uprawnień do tego zasiłku, istniejących w dniu tej rejestracji, gdy dokonała ona drugiej rejestracji w nowym rejonowym biurze pracy w związku ze zmianą miejsca zamieszkania.
(...) Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja, wyrażając inny pogląd w zakresie wykładni art. 15 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy o zatrudnieniu, narusza ten przepis, a to stwarza obowiązek jej uchylenia w myśl art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa.
Kasacja tej decyzji będzie powodować obowiązek ponownego rozpoznania odwołania Ewy G. od decyzji organu I instancji z uwzględnieniem powyższego poglądu prawnego.