Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie można odmówić zasadności skargi mając na względzie brak w zaskarżonych decyzjach jakiejkolwiek analizy umów zawartych z pracownikami spółki oraz umów zlecenia zawartymi z innymi osobami przez spółkę w zakresie szeroko rozumianej tzw. "obsługi punktów skupu zwierząt rzeźnych".
W sprawie nie wyjaśniono jakiej treści były zawarte ww. umowy o pracę czy umowy zlecenia, a wyjaśnienie tych okoliczności może mieć fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w tej sprawie.
Każda umowa o pracę najogólniej rzecz ujmując powinna zawierać określone elementy w tym również określać charakter pracy i miejsce pracy. Analogicznie można to odnieść do umów zlecenia.
Jeżeli z ww. umów wynikałoby, iż miejscem pracy pracowników lub innych osób są punkty skupu żywca to zbyteczne byłoby w takiej sytuacji wystawienie delegacji służbowych, bowiem dojazd do miejsca pracy nie były podróżą służbową.
Wprawdzie przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiują co należy rozumieć przez podróż służbową z jazdą zamiejscową /art. 16 ust. 1 pkt 30 ww. ustawy/ to jednak ze względu na zasadę jednolitości prawa należałoby stosować w tym zakresie przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy oraz przepisów wykonawczych wydanych z upoważnienia tejże ustawy. Zgodnie z zarządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 sierpnia 1990 r. w sprawie diet i innych należności z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju /M.P. nr 32 poz. 257 ze zm./ podróżą służbową jest wykonywanie zadania określonego przez zakład pracy poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce pracy pracownika w terminie i miejscu określonych w poleceniu wyjazdu służbowego /par. 1 ust. 2 ww. zarządzenia/.
Z powyższego wynika zatem, iż aby mówić o podróży służbowej muszą być spełnione co najmniej dwa warunki: wykonywanie zadania przez pracownika poza miejscowością, w której znajduje się jego stałe miejsce pracy oraz zakres i termin wykonania tego zadania w poleceniu wyjazdu służbowego.
Oznacza to, a contrario, iż nie można mówić o podróży służbowej, jeżeli pracownik wykonuje zadanie w miejscowości, w której znajduje się jego stałe miejsce pracy, a tym samym nie ma uzasadnienia w takim przypadku wydawać przez pracodawcę polecenia wyjazdu służbowego i dokumentować ewentualne koszty.
Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy dotyczącymi zawarcia umowy o pracę, umowa o pracę powinna zawierać prócz innych równie istotnych elementów wymienionych w tych przepisach wynagrodzenie odpowiadające rodzajowi pracy. Warunki umowy o pracę w tym również wynagrodzenia za pracę, wynikają z woli umawiających się stron jeżeli nie są sprzeczne z przepisami prawa i w takim przypadku niedopuszczalna jest ingerencja organów podatkowych w samą treść tej umowy. Niewątpliwie zgodnie z art. 15 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztem uzyskania przychodu jest wynagrodzenie pracowników w szerokim słowa tego znaczeniu.
Urzędy Skarbowe i Izby Skarbowe mają określone kompetencje określone w ustawie z dnia 29 grudnia 1982 r. o Urzędzie Ministra Finansów oraz Urzędach i Izbach Skarbowych /art. 9 ust. 4, 5/ oraz innych przepisach. Przy wykonywaniu swoich uprawnień ww. organy podatkowe nie mogą ingerować w treść umów o pracę, a zwłaszcza w sposób wynagradzania ustalony w tych umowach, chociaż miałoby to wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego pod warunkiem stwierdzenia, że faktycznie wynagrodzenie za pracę zostało wypłacone.
W sprawie organy podatkowe nie kwestionują poniesionych przez stronę kosztów, lecz jedynie sposób ich dokumentowania. Wobec braku ustaleń w zakresie wymienionym wyżej wnioski organów podatkowych zawarte w zaskarżonych decyzjach nie znajdują uzasadnienia prawnego w aktualnym stanie sprawy, świadcząc o błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego, co stanowi naruszenie prawa skutkujące uchylenie zaskarżonych decyzji, na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa oraz orzeczenie o kosztach postępowania w oparciu o art. 208 Kpa w związku w obu przypadkach z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.