Wyrok NSA oz. w Lublinie z 17 stycznia 1996 r., SA/Lu 13/95

Sentencja

1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Uzasadnienie

Z akt sprawy wynika, że decyzja w I instancji wydana /podpisana/ została samodzielnie przez Zastępcę Naczelnika Urzędu Skarbowego, natomiast w II instancji decyzję wydał /podpisał/ Wicedyrektor Izby Skarbowej.

W ocenie zaś Naczelnego Sądu Administracyjnego osoby te nie są uprawnione do samodzielnego wydawania decyzji administracyjnych.

Nie są one bowiem organami administracji finansowej, właściwymi do wydawania administracyjnych decyzji podatkowych. Wynika to z art. 5 i art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1982 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz urzędach i izbach skarbowych /t.j. Dz.U. 1994 nr 106 poz. 511/. W świetle wskazanych wyżej przepisów naczelnym organem administracyjnym w sprawach finansowych jest Minister Finansów i przez to z mocy art. 18 pkt 1 i art. 20 Kpa on jest tylko uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach należących do jego właściwości. Zasada powyższa odnosi się również do dyrektorów izb skarbowych i naczelników urzędów skarbowych, gdyż stoją oni na czele tych organów i tylko oni są uprawnieni do wydawania decyzji administracyjnych.

Zgodnie z art. 268a Kpa wskazane wyżej organy mogą w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w ich imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Osoba wydająca /podpisująca/ decyzje administracyjną winna powołać się na upoważnienie do wydawania decyzji. Wynika to z art. 107 par. 1 Kpa, który określa jakim warunkom winna odpowiadać decyzja.

Do warunków tych wskazany wyżej przepis zalicza m.in. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowisko osoby upoważnionej do wydawania decyzji. Brak więc powołania się na upoważnienie do wydawania decyzji administracyjnych stanowi o istotnej wadzie tej decyzji.

Z powyższych względów należało dojść do wniosku, iż decyzja podpisana przez zastępcę Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz Wicedyrektora Izby Skarbowej a następnie doręczona stronom jest dotknięta nieważnością, gdyż rażąco narusza art. 107 par. 1 Kpa w związku z art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa określający istotne elementy decyzji.