Wyrok NSA oz. w Lublinie z 11 listopada 1983 r., SA/Lu 136/83

Teza

1. Wprawdzie zameldowanie nie jest uzależnione od uprawnień do lokalu, lecz stanowi jedynie dowód miejsca pobytu danej osoby /art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. nr 14 poz. 85/, jednak organ powinien uznać zasadność zameldowania na pobyt stały osoby, która nawet stale w nim nie przebywa, ale wiąże z nim trwale interesy życiowe jako właściciel lub współwłaściciel.
2. Zgodnie z art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem w świetle sytuacji istniejącej w chwili wydawania decyzji ostatecznej, opartej na dowodach przedłożonych w postępowaniu administracyjnym.

Wprawdzie skarga jest rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie i z udziałem stron, nie oznacza to jednak, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie dowodowe, a zatem wszelkie okoliczności istotne dla sprawy powinny być przedłożone organom administracji przed podjęciem decyzji.