Wyrok NSA oz. w Lublinie z 17 stycznia 1996 r., SA/Lu 14/95

Sentencja

1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Uzasadnienie

Z akt sprawy wynika, że decyzja w I instancji wydana /podpisana/ została samodzielnie przez Zastępcę Naczelnika Urzędu Skarbowego

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego osoba ta nie jest upoważniona do samodzielnego wydawania decyzji administracyjnych.

Nie jest on bowiem organem administracji finansowej, właściwym do wydawania administracyjnych decyzji podatkowych. Wynika to z art. 5 i art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1982 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz urzędach i izbach skarbowych /t.j. Dz.U. 1994 nr 106 poz. 511/. W świetle wskazanych wyżej przepisów naczelnym organem administracyjnym w sprawach finansowych jest Minister Finansów i przez to z mocy art. 18 pkt 1 i art. 20 Kpa on jest tylko uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach należących do jego właściwości. Zasada powyższa odnosi się również do naczelników urzędów skarbowych, gdyż stoją oni na czele tego organu. Tylko więc naczelnik urzędu skarbowego jest uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych.

Z art. 268a Kpa wynika, że naczelnik urzędu skarbowego może w formie pisemnej upoważnić innych pracowników urzędu skarbowego do załatwiania spraw w jego imieniu, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Osoba wydająca /podpisująca/ decyzje administracyjną winna powołać się na to upoważnienie w decyzji administracyjnej. Wynika to z art. 107 par. 1 Kpa, który określa jakim warunkom winna odpowiadać decyzja.

Do warunków tych wskazany wyżej przepis zalicza m.in. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowisko osoby upoważnionej do wydawania decyzji. Brak więc powołania się na upoważnienie do wydawania decyzji administracyjnych stanowi o istotnej wadzie tej decyzji.

Z powyższych względów należało dojść do wniosku, iż decyzja podpisana przez zastępcę naczelnika urzędu skarbowego a następnie doręczona stronom postępowania jest dotknięta nieważnością, gdyż rażąco narusza art. 107 par. 1 Kpa w związku z art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa określający istotne elementy decyzji.