Wyrok NSA oz. w Lublinie z 31 maja 1994 r., SA/Lu 1650/93

Teza

1. Artykuł 240 Kc określa materialnoprawne przesłanki rozwiązania umowy wieczystego użytkowania zaś przepisy ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wprowadzają zamiast drogi sądowej drogę administracyjną.
2. Stosunek użytkowania wieczystego ma charakter prawno-rzeczowy stąd podlegać musi właściwej ochronie, zwłaszcza gdy chodzi o jego trwałość. Przepisy dopuszczające jego rozwiązanie /art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - t.j. Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm. - w związku z art. 240 Kc/ powinny być stosowane przy zastosowaniu wykładni ścieśniającej.
3. Organ wydający decyzję o rozwiązaniu umowy użytkowania wieczystego powinien wykazać nie tylko, że użytkownik korzysta z gruntu w sposób sprzeczny z jego przeznaczeniem ale oczywistą sprzeczność. Oczywista sprzeczność to nie tylko proste naruszenie warunków umowy, połączone ono powinno być po stronie użytkownika wieczystego ze szczególnym nasileniem złej woli kierowanej na złamanie warunków umowy.
4. Skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 45 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości i ustalenie dodatkowej opłaty rocznej powinno poprzedzać wydanie decyzji o rozwiązaniu użytkowania wieczystego.
5. Termin zabudowy nieruchomości określony w umowie użytkowania wieczystego ma charakter porządkowy, jego naruszenie nie może przesądzać o rozwiązaniu stosunku prawnego przez jedną ze stron umowy w drodze administracyjnej. Skutki uchybienia terminu powinny być badane z uwzględnieniem wszystkich cech indywidualnego przypadku, jego niedochowanie nie może skutkować utraty prawa choć może pociągnąć za sobą inne skutki prawem przewidziane.