Wyrok NSA oz. w Lublinie z 9 września 1993 r., SA/Lu 1667/92

Teza

Podmiot przewożący towar przekazany postanowieniem w oparciu o art. 45 ust. 5 i art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./, z chwilą niewykonania tego postanowienia, działa na własny rachunek i we własnym imieniu co skutkuje, że od tego momentu staje się podmiotem dokonującym obrotu towarowego z zagranicą w rozumieniu art. 2 pkt 6 Prawa celnego.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Prezes Głównego Urzędu Ceł na podstawie art. 23 ust. 2, art. 42 i art. 47 pkt 2 Prawa celnego, a także na podstawie przepisów konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR, sporządzonej dnia 14 listopada 1975 r. w Genewie /opublikowanej w Dz.U. 1984 nr 17 poz. 76/ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego.

W uzasadnieniu swojej decyzji Prezes Głównego Urzędu Celnego podał, że 14.11.1991 r. Urząd Celny w R. przekazał do Urzędu Celnego w T. spirytus o wartości 133.056 DM, wożony samochodami ciężarowymi przez przewoźnika holenderskiego.

W wyniku przeprowadzonego przez zainteresowane urzędy celne postępowania wyjaśniającego ustalono, że spirytus nie został dostarczony do Urzędu Celnego w T. W związku z powyższym na podstawie art. 23 ust. 2 oraz art. 47 pkt 2 Prawa celnego Dyrektor Urzędu Celnego w T. wymierzył przewoźnikowi cło według stawek obowiązujących w dniu przywozu towaru z zagranicy. Zgodnie z art. 42 Prawa celnego - osoba przewożąca towar celny przekazany, w związku z przekazaniem sprawy do rozpatrzenia dyrektorowi innego urzędu celnego, jest obowiązana dostarczyć go do urzędu celnego wskazanego w dokumencie przewozowym.

Przewoźnik nie wywiązał się z przyjętego na siebie obowiązku wywiezienia spirytusu przez przejście graniczne Urzędu Celnego w T. w ciągu 48 godzin.

W skardze adresowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik przewoźnika zarzucał rażące naruszenie prawa, tj. art. 42 i art. 47 pkt 2 Prawa celnego przez ich niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię jak również art. 2 pkt 6 oraz art. 76 Prawa celnego przez przyjęcie, że firma przewozowa jest podmiotem dokonującym obrotu towarowego z zagranicą na własny rachunek i we własnym imieniu.

W konsekwencji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że spirytus, który przewoźnik zobowiązał się dostarczyć do Urzędu Celnego w T. został wyładowany w Ł. i N. Wyładunek ten był dokonywany w obecności funkcjonariusza celnego zgodnie z art. 43 Prawa celnego. Wobec tego nie było potrzeby zawiadamiania o powyższym Urzędu Celnego.

Wykonywanie obowiązków celnych ciąży na podmiocie dokonującym obrotu towarowego z zagranicą we własnym imieniu i na własny rachunek, zaś faktycznie obrotu takiego dokonywała firma "Import-Eksport" z B., a nie skarżący.

W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie.

Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Prawo celne nakłada różne obowiązki celne na podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą /art. 40 ust. 1/ i na przewoźnika lub spedytora /art. 40 ust. 2/.

Stosownie do tego przepisu przewoźnik przewożący przez granicę państwową towar obowiązany jest dostarczyć go do granicznego miejsca odpraw oraz przedstawić organowi celnemu dokumenty dotyczące tych towarów. Art. 42 Prawa celnego wymienia również pojęcie "osoba przewożąca towar celny przekazany w związku z przekazaniem sprawy, o którym mowa w art. 45 ust. 5" co jest pojęciem szerszym od pojęcia "przewoźnika".

Zgodnie z art. 45 ust. 5 Prawa celnego Dyrektor Urzędu Celnego w R. zobowiązał skarżącą firmę do dostarczenia towaru do wskazanego Urzędu Celnego czyniąc w ten sposób skarżącą firmę "osobą przewożącą towar celny przekazany".

Postanowienie o przekazaniu sprawy w trybie art. 45 ust. 5 może być zmienione tylko przez Dyrektora Urzędu Celnego, który je wydał.

Skarżący podnosi, że przedmiotowy spirytus został wyładowany w Ł. i w N. w obecności umundurowanego polskiego funkcjonariusza polskiego co jest jednoznaczne z wypełnieniem nałożonego na skarżącą spółkę obowiązku zgodnie z art. 43 Prawa celnego.

Powyższe twierdzenie skarżącego sprzeczne jest z fotokopiami karnetów, z których wynika, że towar ten został dostarczony do Urzędu Celnego w P. Wobec takich rozbieżności należy podzielić pogląd organów celnych, które przyjęły w oparciu o posiadane dokumenty, że faktycznie przedmiotowy spirytus nie został wywieziony z Polski. Świadczy to o tym, że postanowienie Dyrektora Urzędu w R. nie zostało wykonane przez osobę przewożącą towar przekazany.

Art. 43 Prawa celnego, na który powołuje się skarżąca firma w sposób jednoznaczny mówi o "przeładunku" a nie o wyładunku jak to miało miejsce według twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu jak i skardze.

Z tych też przyczyn, nie można przyjąć, że skarżąca firma wykonała omawiane postanowienie Dyrektora Urzędu Celnego w R. Powyższe okoliczności pozwalają zatem na przyjęcie poglądu, że osoba /fizyczna lub prawna/ przewożąca towar przekazany postanowieniem w oparciu o art. 45 ust. 5 i art. 82 ust. 1 Prawa celnego, z chwilą niewykonania tego postanowienia o przekazaniu sprawy, działa na własny rachunek i we własnym imieniu co skutkuje, że od tego momentu staje się podmiotem dokonującym obrotu towarowego z zagranicą w rozumieniu art. 2 ust. 6 Prawa celnego.

Konsekwencją tego poglądu jest obowiązek wykonania przez podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą decyzji o wymiarze należności celnych stosownie do art. 77 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że przedmiotowy spirytus został wprowadzony na polski obszar celny, a więc zgodnie z art. 4 ust. 1 Prawa celnego podlega cłu.