Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 sierpnia 1992 r. nr DPC-II/III-432-543/92/4598, wydaną z upoważnienia Prezesa Głównego Urzędu Ceł na podstawie art. 138 par. 1 i 2 Kpa w związku z art. 127 par. 2 Kpa oraz art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ w związku z par. 4 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 19 lipca 1991 r. w sprawie ustanowienia norm ilościowych lub wartościowych towarów wolnych od cła i od pozwolenia na przywóz oraz wprowadzenia stawki celnej ryczałtowej /Dz.U. nr 69 poz. 302/, po rozpoznaniu odwołania Zdzisława K. od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w T. z dnia 30 marca 1992 r. nr 13-PC-442-21/92, uchylono tę decyzję w całości oraz utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w T., zawartą w dowodzie odprawy celnej nr 0134731 z dnia 3 marca 1992 r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w T. z dnia 30 marca 1992 r. nr 13-PC-422-21/92 nie powinna być wydana, ponieważ stosownie do art. 127 par. 2 Kpa właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji państwowej wyższego stopnia. Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 7 prawa celnego wolne od cła są rzeczy stanowiące mienie osoby przesiedlającej się, które służyły jej do użytku osobistego, domowego lub zawodowego albo do prowadzenia działalności gospodarczej. Z przedstawionych dokumentów wynika, że samochód marki "Peugeot" został zakupiony w Niemczech w dniu 29 października 1991 r., to jest przed zakończeniem pobytu strony w Stanach Zjednoczonych. Według zaświadczenia Konsulatu Generalnego w Chicago pobyt ten kończył się w dniu 17 grudnia 1991 r. Ponadto brak jest dowodu rejestracyjnego, potwierdzającego fakt korzystania przez stronę z tego samochodu w czasie pobytu za granicą.
W skardze adresowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, błędnie nazwanej odwołaniem, Zdzisław K. podniósł, że przed sprowadzeniem samochodu do Polski upewniał się, czy korzysta z przysługujących mu ulg przesiedleńczych. Zdaniem skarżącego, organy celne niewłaściwie
interpretują przepisy ustawy - Prawo celne. Ze skargi wynika, że strona jest niezadowolona z zaskarżonej decyzji w części odmawiającej przyznania ulgi celnej.
W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./, który stanowi, że przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm jest wolny od cła, jeżeli przedmiotem przywozu są rzeczy stanowiące mienie osoby przesiedlającej się, które służyły do jej użytku osobistego, domowego lub zawodowego albo do prowadzenia działalności gospodarczej.
Według art. 2 pkt 8 prawa celnego osobą przesiedlającą się jest każda osoba fizyczna, która zamieszkiwała przez okres co najmniej 6 miesięcy w kraju lub za granicą z zamiarem stałego pobytu i przekracza granicę państwową na podstawie dokumentów określonych w przepisach odrębnych, w celu stałego zamieszkania odpowiednio: za granicą lub w kraju; uprawnienia do stałego zamieszkiwania w kraju dotychczasowego pobytu określa się według ustawodawstwa tego kraju.
Z zaświadczenia Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 września 1991 r. wynika, że Zdzisław K. przebywał w Stanach Zjednoczonych od dnia 2 czerwca 1989 r. do dnia 17 grudnia 1991 r. za zgodą miejscowych władz z zamiarem stałego pobytu. W okresie pobytu w Stanach
Zjednoczonych Zdzisław K. przebywał również w Niemczech, gdzie nabył w dniu 29 października 1991 r. samochód osobowy, korzystając z tablic rejestracyjnych i ubezpieczenia poprzedniego właściciela samochodu, co potwierdza dokument wystawiony przez firmę "A. T.", za której pośrednictwem skarżący nabył samochód.
Powyższe okoliczności jednoznacznie świadczą o tym, że skarżącego należy traktować jako osobę przesiedlającą się w rozumieniu przepisów prawa celnego. Jednakże art. 14 ust. 1 pkt 7 prawa celnego nie wymaga, by rzeczy stanowiące mienie osoby przesiedlającej się zostały nabyte za granicą w kraju, w którym osoba ta przebywała z zamiarem stałego zamieszkania, jak również aby rzeczy te wyłącznie w tym kraju służyły tej osobie do celów określonych w wymienionym przepisie. Cytowany przepis nie ustala również okresu, przez który rzeczy służyły za granicą osobie przesiedlającej się do celów w nim wymienionych, aby można je było zakwalifikować do rzeczy, które (...) są wolne od cła.
Powyższy pogląd wynika z interpretacji art. 2 pkt 8 prawa celnego, w którym termin "6 miesięcy" odnosi się do faktu zamieszkiwania osoby fizycznej, a nie do faktu użytkowania posiadanych przez tę osobę rzeczy.
Z tych przyczyn należy przyjąć, że zaskarżona decyzja narusza powyższe przepisy prawa celnego, co ma wpływ na wynik sprawy, i dlatego na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa należało ją wyeliminować z obrotu prawnego.
Konsekwencją uwzględnienia skargi było orzeczenie na podstawie art. 208 Kpa zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony.