Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzję z dnia 11 sierpnia 1995 r. Izba Skarbowa w L. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania Ryszarda K. i Dariusza D. "A." s.c. w O. od decyzji Urzędu Skarbowego w O. z dnia 28 kwietnia 1995 r. w sprawie ustalenia podatku od towarów i usług w kwocie 79.360.000 zł od sprzedaży nie zaewidencjonowanej za okres od 1 stycznia 1994 r. do 30 czerwca 1994 r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.
Izba Skarbowa w uzasadnieniu decyzji wskazała, iż w dniu 30 czerwca 1994 r. organ skarbowy I instancji przeprowadził kontrolę w zakresie prawidłowości i rzetelności dokumentacji podatkowej oraz deklarowanych kwot przychodu i obliczenia i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 1994 r. do 30 czerwca 1994 r.
Zaewidencjonowany w tym okresie przychód ze sprzedaży w kwocie 6.855.910.694 st. zł był niższy o 209.063.198 st. zł od wartości wydatków poniesionych w tym okresie na zakup towarów.
Dochód z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za ww. okres wynosi 20.653.080 st. zł zaś spółka zeznała, iż z dochodu tego 20,25 mln zł przeznacza na powiększenie asortymentu towaru. Marża wynosi 4 procent. Na podstawie sporządzonego zestawienia towarów zakupionych w dniu 30 czerwca 1994 r. w porównaniu z remanentem stwierdzono niezaewidencjonowanie wartości towarów na kwotę 9.232.150 st. zł, w cenach zakupu. Fakt ten potwierdza Spółka w wyjaśnieniu, z którego wynika, że z faktury 05037/001/94 nie ujęto towarów wartości 9.223.750 st. zł, gdyż w dniu 30 czerwca 1994 r. ujęto z tej faktury do remanentu tylko pierwszą pozycję a dalsze pominięto przez przeoczenie.
W tej sytuacji organ I instancji miał podstawy do przyjęcia nierzetelności dokumentacji podatkowej w zakresie określenia podstawy opodatkowania, a to prowadzi do zastosowania sankcji, polegającej na określeniu wartości sprzedaży niezaewidencjonowanej w drodze oszacowania i ustalenia podatku VAT stosownie do art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług.
Obrót niezaewidencjonowany w wysokości 190.360.000 st. zł stanowi różnicę między obrotem wykazanym w ewidencji, a ustalonym szacunkowo przez zastosowanie do wykazanego kosztu własnego sprzedanych towarów znanego wskaźnika zysku brutto 4 procent.
Decyzja Urzędu Skarbowego w O. z dnia 6 czerwca 1995 r. - ostateczna w administracyjnym toku postępowania - wydana została w związku ze stwierdzonymi podczas kontroli nieprawidłowościami dotyczącymi określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym bądź określenie podatku od towarów i usług podlegającego wpłacie do organu skarbowego za poszczególne miesiące okresu I-VI.1994 r.
Zaskarżona zaś decyzja z 28 kwietnia 1995 r. dotyczy określenia wartości sprzedaży niezaewidencjonowanej w związku ze stwierdzoną nierzetelnością dokumentacji podatkowej.
Zakup towarów w dniu 30 czerwca 1994 r., który nie został uwidoczniony w remanencie na ten dzień, co wskazuje na nierzetelność dokumentacji podatkowej spowodowany brakiem zaewidencjonowania przychodu ze sprzedaży tych towarów, nawet gdyby nie były one sprzedane w dniu zakupu. Niewpisanie zakupu w dniu 30 czerwca 1994 r. na kwotę 9.232.150 st. zł nie tłumaczy fakt zmęczenia, przeoczenia.
Wzrost wartości remanentu na 30 czerwca 1994 r. do 473.697.433 st. zł w cenie zakupu ze 175.970.195 zł na 1 stycznia 1994 r. przy dochodzie wynikającym z księgi przychodów i rozchodów - 20.653.080 st. zł również potwierdza nierzetelność dokumentacji podatkowej.
W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka Cywilna "A." - Ryszard K. i Dariusz D. nie precyzując zarzutów ani wniosków, podnosi, iż za ten sam okres działalności tj. 1 stycznia - 30 czerwca 1994 r. otrzymał już decyzję Urzędu Skarbowego w O. z dnia 28 kwietnia 1995 r. w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług, wymierzającą podatek w kwocie 189,10 i sankcję 549,10 zł. Wszystkie fakty znane były urzędowi w czasie jej wydania. Po jej wydaniu nie zaszły żadne nowe okoliczności uzasadniające wydanie nowej decyzji. Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję, która rozstrzyga sprawę załatwioną inną ostateczną decyzją administracyjną.
Ponadto wzrost remanentu na 30 czerwca 1994 r. został pokryty z przychodów spółki. Rozwijając działalność gospodarczą nie osiągali dochodu osobistego, lecz wszystko inwestowali w rozwój firmy, powiększając asortyment towarów. Dla nich dochodem był znaczny wzrost zapasów. Marża podana do protokołu 4 procent była przypadkowa. Nie odzwierciedla ona różnych zajść gospodarczych.
Dla potrzeb podatku VAT żadnych nieprawidłowości w dokumentacji nie stwierdzono. Wszystkie faktury i obroty nieudokumentowane były naniesione prawidłowo i w terminie. Brak było zatem podstaw do szacowania obrotów do ustalenia podatku VAT.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w L. wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Urzędu Skarbowego wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów prawa.
Podatek od towarów i usług jest podatkiem należnym w okresach miesięcznych /art. 10 ust. 2 i art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług.../.
Przepis art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy wskazuje jedynie sposób ustalania podatku należnego za okres miesięczny w sytuacji stwierdzenia, że podatnik narusza obowiązki określone w art. 27 ust. 4 ustawy, nie stanowiąc samoistnej podstawy do wydania decyzji z pominięciem art. 10 ust. 2 ww. ustawy.
Podzielić należy pogląd wyrażony przez skarżącą spółkę w załączniku do protokołu rozprawy, iż gdy organ podatkowy ustala zobowiązanie w podatku od towarów i usług w innej niż wynikająca z miesięcznej deklaracji podatkowej wysokości, winien to uczynić w decyzji za każdy miesiąc - łącząc ewentualnie z sankcją o jakiej mowa w art. 27 ust. 5 ustawy. Kwestionując deklarację podatnika, za każdy miesiąc należy zatem wykazać w uzasadnieniu decyzji jakie dokumenty organ kwestionuje i dlaczego a stosując "sankcję" za każdy miesiąc należy określić fakty, które spowodowały ich zastosowanie i wysokość tych sankcji w danym miesiącu.
Z akt administracyjnych w sposób bezsporny wynika, iż w dnia 6 kwietnia 1995 r. Urząd Skarbowy wydał decyzję Spółce "A." w sprawie podatku VAT za miesiące I-VI-1994 r. i powyższa decyzja jest prawomocna. Wyniki kontroli stanowiące podstawę faktyczną ww. decyzji stały się jednocześnie podstawą do wydania decyzji z dnia 28 kwietnia 1995 r. utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją.
Zaskarżona decyzja dotyczy tego samego okresu rozliczeniowego, w tym samym podatku od towarów i usług /aczkolwiek jako okres rozliczeniowy wskazano: "za okres 1 stycznia 1994 r. do 30 czerwca 1994 r."/, co mając na uwadze powyższe rozważania wskazuje, iż wraz z poprzedzającą ją decyzją Urzędu Skarbowego w O. z dnia 28 kwietnia 1995 r. dotknięta jest wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.