Wyrok NSA oz. w Lublinie z 14 października 1994 r., SA/Lu 1831/93

Teza

Dla prawidłowości dokonania odprawy celnej jak i w konsekwencji wymiaru należności celnych nie mają znaczenia ustalenia zawarte w kontraktach podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą, które powodowałyby naruszenie przepisów Prawa celnego.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego zawartą w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD dotyczącą wymiaru cła od Korporacji Handlowo-Usługowej.

W uzasadnieniu swojej decyzji Prezes Głównego Urzędu Ceł podał, że zgodnie z art. 23 Prawa celnego cło wymierza się według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu dokonania zgłoszenia celnego oraz według stawek w tym dniu obowiązujących na podstawie dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego /art. 50 Prawa celnego/. Dyrektor Urzędu Celnego dokonał wymiaru cła na podstawie faktury oraz deklaracji wartości celnej wypełnionej i podpisanej przez stronę.

W deklaracji wartości celnej strona podała w polu 11 wartość towaru zgodną z fakturą oraz w polu 10 oświadczyła, że dane zawarte w deklaracji wartości celnej są prawdziwe.

W odwołaniu strona wnosi o dokonanie korekty wartości celnej i należności celnych i przyjęcie innej ilości paliwa niż zadeklarowana w dniu odprawy celnej ostatecznej.

Na poparcie swoich roszczeń strona przedstawiła raport "Polcargo".

Strona przedstawiając towar do odprawy celnej wraz z towarzyszącymi dokumentami nie kwestionowała ilości, a co się z tym wiąże i wartości.

Różnice ilościowe zostały stwierdzone bez udziału funkcjonariusza celnego, już po dokonaniu odprawy celnej ostatecznej w sytuacji, gdy towar nie znajdował się pod dozorem celnym /dopuszczony był do obrotu na polskim obszarze celnym/, tym samym nie był już towarem celnym w rozumieniu art. 2 pkt 2 Prawa celnego. Z tego też powodu dokument "Polcargo" nie może być podstawą do korekty cła.

W skardze adresowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Korporacja wnosiła o "zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia, że na polski obszar celny wprowadzono 2.066.430 kg etyliny, podczas kiedy faktycznie na polski obszar celny wprowadzono 2.052.600 kg etyliny", co stanowi naruszenie przepisu art. 25 Prawa celnego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy celne za podstawę określenia wartości celnej towaru i wymiaru cła przyjęły ilość towaru deklarowaną w dokumentach SAD wystawionych w oparciu o faktury dostawcy, pomimo, że autoryzowana instytucja kontrolno-pomiarowa "Polcargo" ustaliła, iż faktycznie ilość sprowadzonej etyliny była mniejsza.

Strony kontraktu rozliczają się z ilości towaru potwierdzonej wynikami kontrolnego ważenia przez Polcargo lub Euroservice i dlatego też organy celne dla obliczenia wartości celnej towaru winny przyjąć ilość towaru określoną ww. protokołem kontrolnym.

W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie podtrzymując w zasadzie swój pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przepisy Prawa celnego określają obowiązki osób /fizycznych lub prawnych/ uczestniczących w postępowaniu celnym.

Jedną z tych osób jest podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą /art. 2 pkt 6 i art. 48 Prawa celnego/, który zgodnie z art. 40 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1-5 Prawa celnego ma między innymi obowiązek zgłoszenia towaru do odprawy celnej. Czynności tej może również dokonać w imieniu tego podmiotu tylko agencja celna /art. 118 ust. 2 Prawa celnego/.

W niniejszej sprawie czynności związane ze zgłoszeniem towaru do odprawy celnej dokonała w imieniu strony skarżącej Agencja celna Przedsiębiorstwa Spedycji Międzynarodowej C. Hartwig.

Podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą bądź też agencja celna działająca w imieniu tego podmiotu ma ustawowy obowiązek /art. 50 ust. 1-5 Prawa celnego/ złożyć wniosek o wszczęcie postępowania celnego w formie pisemnej i przedłożyć inne dokumenty, w tym również deklarację wartości celnej, fakturę lub inny dokument służący do ustalenia wartości celnej. Oczywistym jest, że chodzi tu o dokumenty rzetelne, prawdziwe, bowiem przy pomocy tych dokumentów organy celne ustalają cło, które zgodnie z art. 23 ust. 1 Prawa celnego wymierza się według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu dokonania zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

Organy celne w dniu zgłoszenia celnego i dokonywania odprawy celnej nie kwestionowały podanych przez stronę dokumentów, jak również zawartych w tych dokumentach danych i wymierzyły należności celne zgodnie z wnioskiem strony. Po dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym towar ten przestał być towarem celnym i nie znajdował się pod dozorem celnym, a tym samym organy celne nie miały możliwości dokonania jakiejkolwiek kontroli w celu ewentualnej weryfikacji danych zawartych w przedłożonych przez stronę dokumentach.

Dla prawidłowości dokonania odprawy celnej, jak i w konsekwencji wymiaru należności celnych, nie mają znaczenia ustalenia zawarte w kontraktach podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą, które powodowałyby naruszenie przepisów Prawa celnego. To, że strony kontraktu uzależniają zapłatę należności wynikających z tego kontraktu od przeprowadzenia czynności sprawdzających przez inną osobę fizyczną lub prawną nie może mieć wpływu na ewentualną treść decyzji organu celnego, bowiem organy celne nie są stroną tego kontraktu i zakres swoich kompetencji mają określony ustawowo, bądź w innych przepisach wydanych z upoważnienia ustawowego.

Z tych przyczyn brak jest podstaw do przyjęcia, że organy wydając swoje decyzje naruszyły prawo, a do tego właśnie ograniczona jest, zgodnie z art. 196 par. 1 Kpa, kognicja Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Powyższe okoliczności świadczą o bezzasadności skargi, co powoduje jej oddalenie na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.