Wyrok NSA oz. w Lublinie z 30 czerwca 1995 r., SA/Lu 1953/94

Teza

Art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania /Dz.U. nr 21 poz. 86/ stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

Oznacza to między innymi, że chodzi tu o koszty poniesione faktycznie w celu uzyskania przychodu, czyli dotyczy to kosztów już poniesionych, a nie przyszłych oraz, że nie chodzi tu o wszystkie wydatki celowo ponoszone, lecz tylko takie, które wynikają z gospodarki lub funkcjonowania podatnika.

Inaczej mówiąc, wszystkie poniesione wydatki, które nie mają z tą gospodarką lub funkcjonowaniem podatnika związku nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, mimo że nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi iż "kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów". Oznacza to między innymi, że chodzi o koszty poniesione faktycznie w celu uzyskania przychodu, czyli dotyczy to kosztów już poniesionych, a nie przyszłych oraz, że nie chodzi tu o wszystkie wydatki celowo ponoszone lecz tylko takie które wynikają z gospodarki lub funkcjonowania podatnika. Inaczej mówiąc wszystkie poniesione wydatki, które nie mają z tą gospodarką lub funkcjonowaniem podatnika związku nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów pomimo, że nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Art. 15 ust. 4 ww. ustawy jest rozwinięciem ust. 1 i przewiduje kilka sytuacji umożliwiających potrącenie tych kosztów w roku podatkowym którego dotyczą. Należy zwrócić uwagi, że przepis ten mówi o możliwości potrącenia kosztów uzyskania przychodów. Skoro więc opłata dodatkowa o której mowa w sprawie nie została uiszczona w danym roku podatkowym czyli nie jest kosztem faktycznie poniesionym lecz może być dopiero poniesiona w przyszłości której wysokość uzależniona jest od spełnienia określonych warunków dlatego nie może być w aktualnym czasie traktowana jako koszt uzyskania przychodu, a tym samym nie może być potrącona w oparciu o art. 15 ust. 4 ww. ustawy.

Z tych też przyczyn skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.