Wyrok NSA oz. w Lublinie z 17 grudnia 1993 r., SA/Lu 533/93

Sentencja

skargę oddala.

Uzasadnienie

Jeśli część opisowa planu nie odnosi się do terenów konkretnych, a więc indywidualnie wskazanych w rysunku planu, to dopuszczalne jest określenie w tekście planu, iż możliwe jest realizowanie tak jak w danym przypadku zabudowy związanej z obsługą ruchu turystycznego na terenach leżących przy drogach publicznych, pod warunkiem wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej jeśli zabudowa ta miałaby być realizowana na takich gruntach.

Możliwość zawarcia takiego zapisu w tekście planu przewiduje opracowanie Ministerstwa Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z grudnia 1990 r. noszące nazwę "Zalecony Zakres Ustaleń i Tryb Aktualizacji Miejscowego Planu Zagospodarowania" /str. 12/ a Ministerstwo Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w piśmie z dnia 31 sierpnia 1992 r. (...) adresowanym do Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego (...) w odpowiedzi na jego zapytanie w związku z projektem przedmiotowym stanęło na stanowisku "(...) że nie stanowią naruszenia regulacji prawnej zawartej w art. 7 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 11 poz. 79/ proponowane w nadesłanym piśmie zapisy do tekstu planu, jako zasady realizacji planu, bez konkretyzacji terenów w rysunku planu".

W świetle powyższego w ocenie składu orzekającego zaskarżona część uchwały nie jest sprzeczna z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a przez to brak jest ustawowych podstaw do uwzględnienia skargi (...).