Wyrok NSA oz. w Lublinie z 19 kwietnia 1996 r., SA/Lu 679/95

Sentencja

1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 5 i art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1982 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz urzędach i izbach skarbowych /t.j. Dz.U. 1994 nr 106 poz. 511/ naczelnym organem administracyjnym w sprawach finansowych jest Minister Finansów i przez to w rozumieniu art. 18 pkt 1 i art. 20 Kpa on jest tylko uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach należących do jego właściwości rzeczowej.

To samo dotyczy dyrektorów izb skarbowych i naczelników urzędów skarbowych skoro stoją oni na czele wskazanych instytucji. Wskazane osoby są więc tylko organami administracji finansowej właściwymi do wydawania decyzji podatkowych.

Art. 268a Kpa stanowi, że wskazane organy mogą w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w tym do wydawania decyzji administracyjnej ale w oparciu o art. 107 par. 1 Kpa upoważniony pracownik w imieniu organu wydający decyzję administracyjną ma obowiązek powołania się na udzielone mu upoważnienie do wydania decyzji.

Decyzja z dnia 20 lutego 1995 r. wydana została samodzielnie przez Wicedyrektora Izby Skarbowej, a więc nie spełnia wyżej wymienionych wymogów i z tego względu dotknięta jest nieważnością przewidzianą w art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa.