Wyrok NSA oz. w Lublinie z 12 kwietnia 1996 r., SA/Lu 692/95

Teza

Decyzja organu I instancji wydana samodzielnie przez Zastępcę Naczelnika Urzędu Skarbowego, który w oparciu o art. 5 i art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1982 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz urzędach i izbach skarbowych /Dz.U. 1994 nr 106 poz. 511/ nie jest organem administracji podatkowej, władnym do wydawania decyzji podatkowych.

Zgodnie z art. 268a Kpa wskazane wyżej organy mogą w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w ich imieniu w ustalonym zakresie, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, ale stosownie do art. 107 par. 1 Kpa upoważniony pracownik w imieniu organu wydającego decyzję administracyjną ma obowiązek powołania się na udzielone mu uprawnienie do wydawania decyzji.

Sentencja

1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Uzasadnienie

Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 206 Kpa Sąd Administracyjny nie jest związany granicami skargi, co oznacza między innymi, iż władny jest uwzględnić skargę również ze względu na inne uchybienia niż te, które przytoczyła strona skarżąca.

Podnieść należy, iż decyzja organu I instancji wydana została samodzielnie przez Zastępcę Naczelnika Urzędu Skarbowego, który w oparciu o art. 5 i art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1982 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz urzędach i izbach skarbowych /Dz.U. 1994 nr 106 poz. 511/ nie jest organem administracji podatkowej, władnym do wydawania decyzji podatkowych.

W świetle powołanych przepisów naczelnym organem administracyjnym w sprawach finansowych jest Minister Finansów i przez to na podstawie art. 18 pkt 1 i art. 20 Kpa on jest tylko uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach należących do jego właściwości rzeczowej.

To samo należy odnieść do dyrektorów izb skarbowych i naczelników urzędów skarbowych, skoro w świetle art. 9 ust. 2 powołanej ustawy stoją oni na czele wskazanych instytucji.

Wskazane osoby są więc tylko organami administracji właściwymi do wydawania decyzji.

Zgodnie z art. 268a Kpa wskazane organy mogą w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie w tym do wydawania decyzji administracyjnych, ale stosownie do art. 107 par. 1 Kpa upoważniony pracownik w imieniu organu wydającego decyzję administracyjną ma obowiązek powołania się na udzielone mu uprawnienie do wydawania decyzji.

Wymogów tych nie spełnia wydana w sprawie decyzja pierwszoinstancyjna, a zatem dotknięta jest ona wadą nieważności przewidzianą w art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa.

Decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję nieważną, nie ustosunkowując się do tej niewłaściwości i rozstrzygająca co do istoty w sposób rażący narusza prawo i przez to dotknięta jest również wadą nieważności określonej w art. 156 par. 1 pkt 2 zdanie drugie Kpa.

Powyższe okoliczności zwalniają Naczelny Sąd Administracyjny od obowiązku ustosunkowania się do treści decyzji zawartej w uzasadnieniu.

Z tych więc przyczyn na podstawie art. 207 par. 1 i 3 Kpa w związku z art. 208 Kpa i art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ należało orzec jak w sentencji.