Teza
- Przedsiębiorstwo Zagraniczne uzyskało od Wojewody Decyzję - Zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej. Przedmiotowa "decyzja-zezwolenie" wydana została na mocy przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne /Dz.U. nr 19 poz. 146/ oraz na podstawie art. 162 par. 1 Kpa.
Nie jest rzeczą organu podatkowego badanie, z jakiej działalności podmiot gospodarczy osiągnął poszczególne składniki dochodu, ani też - czy działalność ta mieściła się w "decyzji-zezwoleniu" wydanym na podstawie cyt. wyżej przepisów. Badanie zgodności działalności podmiotu gospodarczego z warunkami określonymi w "zezwoleniu" - należy z mocy przepisów tejże ustawy wyłącznie do organu, który wydał zezwolenie. Organ ten - w razie dostrzeżenia sprzeczności - może wezwać podmiot do ich usunięcia w oznaczonym terminie, a w razie niezastosowania się do wezwania, ograniczyć zakres zwolnienia lub je cofnąć. Uprawnień tych nie ma organ podatkowy, bowiem ocena działalności tego podmiotu nie może należeć do dwóch organów. Dopóki zatem właściwy organ /Wojewoda/ nie cofnął "decyzji-zezwolenia" na prowadzenie działalności, dopóty jej dochód nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
- Organy skarbowe obu instancji przyjęły - w istocie rzeczy - jako jedynie słuszne ustalenia Urzędu Kontroli Skarbowej - nie ustosunkowując się merytorycznie w swych decyzjach do innych dowodów zaoferowanych przez stronę skarżącą.
Z akt wynika jednakże, jakoby Izba dokonała w niewielkim zakresie suwerennych /własnych/ ustaleń przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Skoro takie postępowanie przeprowadziła, uzyskując pewien materiał dowody, który stanowił podstawę uchylenia w części decyzji I instancji - przeto miała obowiązek wynikający z art. 10 par. 1 Kpa - zapoznać stronę, przed wydaniem tejże decyzji - z całym zebranym w sprawie materiałem dowodym oraz analizą działalności Przedsiębiorstwa.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do następujących ustaleń i wniosków:
Zarzutom skargi - nie można odmówić słuszności.
Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kpa - wypływa konieczność uzyskania w toku postępowania podatkowego takiego materiału dowodowego i takiego obrazu stanu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością Natomiast z treści art. 77 par. 1 Kpa wynika dla organu administracji państwowej obowiązek przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, co do wszystkich okoliczności, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
W bogatym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, iż niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, stanowi wadę postępowania, wpływającą w sposób istotny na wynik sprawy i jest podstawą uchylenia decyzji przez ten Sąd. Zebrany materiał dowodowy może być uznany za wyczerpujący, jeśli ustalone zostały wszystkie fakty prawotwórcze w sposób niesporny, nie pomijając żadnego z nich, ani też nie pozostawiając bez wyjaśnienia sprzeczności w materiale dowodowym.
W sprawie niniejszej, odnieść trzeba, iż organy skarbowe obu instancji nie przeprowadziły pełnego postępowania - we własnym zakresie, celem dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Na kanwie powyższych rozważań podnieść trzeba, iż stosownie do art. 10 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym /Dz.U. 1989 nr 27 poz. 147 ze zm./ - zwolnione zostały od tego podatku przychody zagranicznych podmiotów gospodarczych z działalności uzyskanej na podstawie przepisów o zasadach prowadzenia na terenie RP działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne z tytułu nowo uruchomionej działalności. Zwolnienie przysługiwało w okresie trzech lat "poczynając od dnia rozpoczęcia produkcji lub wykonywania usług, bądź od dnia zakupu towarów przy wykonywaniu działalności handlowej, pod warunkiem wydatkowania co najmniej 1/3 uzyskanego w tym okresie dochodu na inwestycje związane z działalnością gospodarczą".
Jak wynika z akt sprawy Przedsiębiorstwo Zagraniczne "A." uzyskało od Wojewody Decyzję - Zezwolenie z dnia 27 czerwca 1988 r., zezwalającej Spółce na prowadzenie działalności gospodarczej w ramach "Przedsiębiorstwa Zagranicznego "A.". Przedmiotowa "decyzja-zezwolenie" wydana została na mocy przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne /Dz.U. nr 19 poz. 146/ oraz na podstawie art. 162 par. 1 Kpa.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, iż nie jest rzeczą organu podatkowego badanie z jakiej działalności podmiot gospodarczy osiągnął poszczególne składniki dochodu, ani też - czy działalność ta mieściła się w "decyzji-zezwoleniu" wydanym na podstawie cyt. wyżej przepisów. Badanie zgodności działalności podmiotu gospodarczego z warunkami określonymi w "zezwoleniu" - należy z mocy przepisów tejże ustawy wyłącznie do organu, który wydał zezwolenie. Organ ten - w razie dostrzeżenia sprzeczności - może wezwać podmiot do ich usunięcia w oznaczonym terminie, a w razie niezastosowania się do wezwania, ograniczyć zakres zwolnienia lub je cofnąć. Stwierdzić trzeba, iż uprawnień tych - nie ma organ podatkowy, bowiem ocena działalności tego podmiotu - nie może należeć do dwóch organów. Dopóki zatem właściwy organ /Wojewoda/ - nie cofnął "decyzji-zezwolenia" na prowadzenie działalności, dopóty jej dochód nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż Wojewoda decyzją z dnia 8 września 1993 r. stwierdził wygaśnięcie zezwolenia, o którym była już wyżej mowa.
Stwierdzić także trzeba, iż w 1990 r. skarżące "Przedsiębiorstwo" nie otrzymało decyzji Wojewody w sprawie naruszenia przedmiotowego "zezwolenia".
Niezależnie od powyższego naruszone zostały także przepisy art. 75, art. 107 par. 3 Kpa oraz art. 10 par. 1 i art. 81 Kpa.
Stwierdzić należy, iż organy skarbowe obu instancji przyjęły - w istocie rzeczy - jako jedynie słuszne ustalenia Urzędu Kontroli Skarbowej - nie ustosunkowując się merytorycznie w swych decyzjach do innych dowodów zaoferowanych przez stronę skarżącą.
Z akt wynika jednakże, jakoby Izba dokonała w niewielkim zakresie suwerennych /własnych/ ustaleń przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Skoro takie postępowanie przeprowadziła, uzyskując pewien materiał dowody, który stanowił podstawę uchylenia w części decyzji I instancji - przeto miała obowiązek wynikający z art. 10 par. 1 Kpa - zapoznać stronę, przed wydaniem tejże decyzji - z całym zebranym w sprawie materiałem dowodym oraz analizą działalności "Przedsiębiorstwa".
Sąd stoi niezmiennie na stanowisku, iż naruszając gwarancje procesowe strony organ skarbowy I instancji dokonał oceny zebranego materiału dowodowego uchybiając przepisom art. 80 i art. 81 Kpa. Sąd wyraża pogląd, iż zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu podatkowym i to w każdym jego stadium, pozwala na dokładne i bezstronne ustalenie całego stanu faktycznego sprawy. Strona, poprzez swój czynny udział w sprawie, przyczynia się do jej należytego naświetlania.
Przeprowadzanie w prawidłowy sposób postępowania, pozwala na właściwą i zgodną - z prawem ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Mając powyższe na uwadze - Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 3 i art. 208 Kpa orzekł jak w sentencji.