Wyrok NSA oz. w Lublinie z 28 grudnia 1988 r., SA/Lu 768/88

Teza

Obumarcie drzew spowodowane samowolnym obcięciem gałęzi jest równoznaczne z usunięciem tych drzew bez zezwolenia terenowego organu administracji państwowej w rozumieniu art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. nr 3 poz. 6/.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Tadeusza Ł. na decyzję Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska, Gospodarki Wodnej i Geologii Urzędu Wojewódzkiego w Tarnobrzegu z dnia 19 lipca 1988 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za trwałe uszkodzenie drzew lipowych.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją nr OS.VIII.8643/33/88 z dnia 19 lipca 1988 r. Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska. Gospodarki Wodnej i Geologii Urzędu Wojewódzkiego w Tarnobrzegu została utrzymana w mocy decyzją z dnia 14 czerwca 1988 r., wydana przez Naczelnika Miasta i Gminy w R., ustalająca opłatę w wysokości 120.000 zł od Tadeusza Ł. z powodu trwałego uszkodzenia drzew lipowych bez pozwolenia. W świetle ustaleń tych decyzji Tadeusz Ł. wiosną 1988 r. bez pozwolenia dokonał całkowitego obcięcia gałęzi, stanowiących korony 4 drzew lipowych, rosnących na działce gruntu oznaczonej nr ewid. 2520, stanowiącej współwłasność w 2/4 Marii P., a po 1/4 części - Dariusza i Tomasza D., położonej przy ul. S. w R. i graniczącej z działką Tadeusza Ł. Obcięcie koron tych drzew spowoduje, że nie wypuszczą one stałych konarów i gałęzi, co w świetle opinii biegłego będzie przyczyną ich zamierania i jest równoznaczne z ich wycięciem. W związku z tym, zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. nr 3 poz. 6/ oraz par. 7 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1986 r. w sprawie opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska i wprowadzanie w nim zmian /Dz.U. nr 7 poz. 40/, od Tadeusza Ł. należą się ustalone opłaty.

W skardze na decyzję ostateczną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Tadeusz Ł. zarzuca, że niewłaściwa jest ocena stanu faktycznego, ponieważ opinia biegłego jest błędna, gdyż drzewa, których gałęzie ściął, wypuściły już młode konary i są żywotne. W związku z tym brak jest podstaw do ustalenia od niego opłat, nie dokonał on bowiem wyrębu drzew. Wnosi więc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji.

Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podał, że przeprowadzone po wniesieniu skargi oględziny drzew nie potwierdziły faktu ich odradzania się.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Z dowodów sprawy wynika, że skarżący - nie mając pozwolenia właściwości organu administracji państwowej stopnia podstawowego - dokonał całkowicie ścięcia wszystkich gałęzi czterech drzew lipowych, pozbawiając je w ten sposób koron. Drzewa te rosły na działce sąsiedniej i w takiej odległości od zabudowań skarżącego, że nie stanowiły dla nich zagrożenia. Biegły powołany z miejscowego nadleśnictwa stwierdził w swej opinii, że pozbawienie tych drzew koron w taki sposób, jak uczynił to skarżący, spowoduje ich obumieranie, co potwierdzają ich dwukrotne oględziny /drugie przeprowadzono po wniesieniu skargi w dniu 9 września 1988 r./. Pnie po tych drzewach trzeba więc będzie w przyszłości usunąć.

Artykuł 48 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. nr 3 poz. 6/ nakazuje wszystkim jednostkom organizacyjnym i osobom fizycznym chronić rosnące drzewa i krzewy, a ust. 2 tego artykułu stanowi, że usunięcie drzew i krzewów wymaga zezwolenia terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego.

Skarżący wprawdzie nie dokonał całkowitego usunięcia omawianych drzew lipowych, ale ścięcie im koron we wskazany sposób doprowadzi do ich obumarcia. Obumarcie drzew, spowodowane samowolnym obcięciem im gałęzi, jest równoznaczne z usunięciem tych drzew bez zezwolenia terenowego organu administracji państwowej w rozumieniu art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. nr 3 poz. 6/. Stwarza to - w myśl art. 86 ust. 2 pkt 3 tej ustawy oraz par. 7 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1986 r. w sprawie opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska i wprowadzanie w nim zmian /Dz.U. nr 7 poz. 40/ - obowiązek uiszczenia opłat wynikających z tych przepisów przez osobę dokonującą usunięcia drzew. Opłata ta wynosi 30.000 zł od jednego drzewa, wobec czego skarżący, zgodnie z tymi przepisami, został obciążony obowiązkiem uiszczenia opłat w wysokości 120.000 zł.

Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zatem skarga - zgodnie z art. 207 par. 5 Kpa - podlega oddaleniu.