Wyrok NSA oz. w Lublinie z 4 marca 1996 r., SA/Lu 804/95

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie

Stosownie do przepisów art. 7 Kpa - organy administracji państwowej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki /w toku postępowania/ niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z powyższej zasady prawdy obiektywnej wynika konieczność uzyskania w toku postępowania takiego materiału dowodowego i takiego obrazu stanu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością. Stan faktyczny powinien być wyjaśniony na tyle, na ile wymaga rozstrzygnięcie sprawy. Wskazać trzeba, że przepis art. 7 Kpa, obok skutków procesowych, tworzy również ważne skutki w stosowaniu przepisów prawa materialnego.

Natomiast przepis art. 77 par. 1 Kpa nakłada na organy administracji państwowej obowiązek - w sposób wyczerpujący - zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, iż niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, stanowi wadę postępowania wpływającą w sposób istotny na wynik sprawy i jest podstawą do uchylenia decyzji przez Sąd administracyjny /zob. m.in. wyrok z dnia 11 czerwca 1981 r. SA 503/81 - ONSA 1981 nr 1 poz. 54/.

Obowiązek przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego co do wszystkich istotnych okoliczności, spoczywa na organie i nie może być on przerzucany na stronę. Tak więc, ciężar dowodu spoczywa z mocy art. 77 par. 1 Kpa - na organie administracyjnym i jeśli strona przedłoży niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić, aż do uzyskania pewności co do istnienia określonego stanu faktycznego i prawnego /zob wyrok z dnia 4 września 1981 r. SA 1471/81 - nie publikowany/.