Wyrok NSA oz. w Lublinie z 15 marca 1996 r., SA/Lu 839/95

Teza

Przychodem jest również wartość nieodpłatnych świadczeń otrzymana z tytułu nieodpłatnego użytkowania lokalu.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Niewątpliwie organy orzekające w rozstrzyganej sprawie słusznie uznały wartość nieodpłatnie otrzymanych świadczeń z tytułu użytkowania lokali za przychody spółki, o czym stanowi art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Zarzut o rzekomym podwójnym opodatkowaniu tego przychodu jest bezzasadny, bowiem - jak słusznie stwierdziła Izba Skarbowa w L. - nie znajduje on uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym i wynika z mylnej interpretacji obowiązujących przepisów. W tym stanie rzeczy kwestia sporną jest sposób ustalenia wysokości tych świadczeń związanych z nieodpłatnym użytkowaniem lokali przez stronę skarżącą. Korygując podstawę opodatkowania z tego tytułu przyjęto stawkę czynszu jaka płaciła spółka do czasu rozwiązania umowy za najem zlokalizowanego w pobliżu użyczonej nieruchomości lokalu handlowego (...) to jest stawkę w wysokości 80.000 zł za m2.

Natomiast w zakresie przychodu z tytułu nieodpłatnego użytkowania lokali użytkowych (...) organy przyjęły - z uwagi na niezbyt atrakcyjna lokalizację - stawki czynszu w wysokości 30.000 zł za m2 to jest - jak twierdzą organy - minimalna stawkę stosowana przy umowach najmu lokali użytkowych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenie wysokości przychodu w tej kwestii jest logiczne i nie może być traktowane jako dowolne, bowiem organy ustalają je upierając się na racjonalnych przesłankach nawiązujących do wolnorynkowych cen czynszu za lokale użytkowe a tylko ceny wolnorynkowe mogą stanowić podstawę do ustalenia wysokości przychodu z tytułu nieodpłatnego użytkowania lokali użytkowych.