Uzasadnienie
Urząd skarbowy ustalił dla spółki z o.o. należny podatek od towarów i usług od sprowadzonych z Niemiec towarów. Przedmiotem przewozu na polski obszar celny było oprzyrządowanie do spawania, przeznaczone do produkcji podwozi wagonów kolejowych z przesuwanymi ścianami. Odprawy celnej przywozowej dokonano na czas oznaczony i termin pierwotnego wywozu określono na 31 grudnia 1994 r. Podatek ustalono według stawki 22 proc. zgodnie z art. 18 ustawy od podstawy opodatkowania określonej przez spółkę we wniosku o dokonanie odprawy czasowej w przywozie, co według organu I instancji jest zgodne z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług.
Izba skarbowa utrzymała w mocy decyzję urzędu skarbowego. Organ II instancji ustalił, że przedmiotem przywozu na polski obszar celny na czas oznaczony były towary /oprzyrządowanie/ wydzierżawione w celu prowadzenia działalności. Od tych towarów /co jest niesporne/ nie został uiszczony na granicy podatek, chociaż powstał obowiązek jego uiszczenia w związku z importem towarów w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług.
Towary te zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 2 prawa celnego stanowią środki produkcji i jako takie w myśl par. 3 pkt 1 lit. "f" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 1993 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie podatku akcyzowego /Dz.U. nr 59 poz. 273/ nie zostały objęte zwolnieniem od VAT.
Oprzyrządowanie jest według izby skarbowej urządzeniem będącym rzeczą /towarem/. Usługa jest natomiast pojęciem czynnościowym i miałaby miejsce wówczas, gdyby nawet za pomocą tych samych urządzeń wykonana była przez firmę zagraniczną, albo gdy zapłata dla podmiotu zagranicznego obejmowała całość usługi. Importem usług w rozumieniu art. 4 pkt 5 ustawy może być umowa dzierżawy zawarta z kontrahentem zagranicznym. Nie jest to jednak według izby skarbowej przedmiotem niniejszej sprawy.
Przedmiotem przewozu na czas oznaczony były środki produkcji wydzierżawione w celu prowadzenia działalności. W tej sytuacji izba skarbowa uznała, iż wnioski strony są bezprzedmiotowe z wyjątkiem wniosku o zaniechanie ustalania i poboru podatku, który podlega rozpatrzeniu przez urząd skarbowy. W skardze do NSA strona skarżąca twierdzi, że sprowadzone z Niemiec i wydzierżawione oprzyrządowanie w celu wykonania usługi nie jest importem towarów w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, lecz importem usług na podstawie art. 4 pkt 5 ustawy, gdyż przedmiotem przewozu były rzeczy ruchome /oprzyrządowanie/ będące przedmiotem usługi wykonanej na terytorium Polski, za których wykonanie należność jest przekazywana jednostce mającej siedzibę za granicą. Podstawą opodatkowania może być według strony skarżącej art. 15 ust. 5 ustawy, a nie art. 15 ust. 4.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje
Na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50/ opodatkowaniu podlega również import towarów i usług. Z danych zawartych w Jednolitych Dokumentach Administracyjnych SAD wskazanych przez stronę skarżącą wynika, że przedmiotem przywozu na polski obszar celny na czas oznaczony były środki produkcji wydzierżawione przez spółkę przywiezione w celu prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne / Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./.
Przedmiotem importu były więc towary. Są nimi bowiem w rozumieniu art. 4 pkt 1 rzeczy ruchome będące przedmiotem czynności określonych w art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przedmiotem importu nie były usługi, za które zgodnie z treścią art. 4 pkt 5 tej ustawy rozumie się usługi świadczone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, za których wykonanie należność jest przekazywana osobie lub jednostce mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą.
Skoro z Niemiec przywieziono oprzyrządowanie wykorzystywane do produkcji wagonów kolejowych, to mamy tu do czynienia z importem towarów, którym w rozumieniu art. 4 pkt 3 tej ustawy jest przywóz towarów z zagranicy niezależnie od sposobu ich wprowadzenia na polski obszar celny. Oznacza to, że import tych towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym strona skarżąca jest podatnikiem, na którym spoczywa obowiązek zapłaty cła na podstawie odrębnych przepisów, niezależnie od tego, czy towar jest zwolniony od cła lub cło na towar zostało zawieszone. Oznacza to, że spółka z o.o. jest obowiązana zapłacić podatek VAT nawet w sytuacji, gdyby sprowadzony przez nią towar był zwolniony od cła lub cło na ten towar zostało zawieszone. W powyższych okolicznościach NSA uznał, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały art. 15 ust. 4 wyżej wymienionej ustawy orzekając zgodnie z prawem. Prawidłowo też izba skarbowa odesłała stronę skarżącą na drogę odrębnego postępowania, którego przedmiotem będzie wniosek tej strony o zaniechanie poboru podatku.