Uzasadnienie
Decyzją z dnia 12 lipca 1991 r. nr BP.II-3/9112/103/91 działający z upoważnienia Wojewody Dyrektor Wojewódzkiego Biura Pracy w P., po rozpatrzeniu odwołania Róży Z.-D. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia 27 czerwca 1991 r., odmawiającej przyznania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 kwietnia 1991 r., utrzymał tę decyzję w mocy, powołując się na następujące ustalenia: Róża Z.-D. pracowała w Kombinacie Państwowych Gospodarstw Rolnych w B. od dnia 1 października 1980 r. do dnia 31 stycznia 1991 r., w tym od dnia 7 sierpnia 1990 r. do dnia 31 stycznia 1991 r. korzystała z urlopu bezpłatnego W biurze pracy zarejestrowała się w dniu 15 lutego 1991 r. i do dnia 15 kwietnia 1991 r. otrzymywała zasiłek dla bezrobotnych na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia 16 marca i z dnia 17 kwietnia 1991 r.
Decyzją z dnia 27 czerwca 1991 r. nr RBP 9112/8046/91 Kierownik Urzędu Rejonowego w W. odmówił przyznania jej zasiłku od dnia 16 kwietnia 1991 r., uznając, że Róża Z.-D. nie spełnia warunku określonego w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./, to jest przepracowania 180 dni w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Organ I instancji powołał się na wyjaśnienie Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej, zgodnie z którym urlopu bezpłatnego nie wlicza się do zatrudnienia stosownie do art. 174 par. 2 kodeksu pracy.
Odwołanie Róży Z.-D. nie zostało uwzględnione przez organ II instancji, który podzielił argumentację prawną przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Decyzję organu odwoławczego Róża Z.-D. zaskarżyła do sądu administracyjnego, podnosząc, że z powodu obłożnej choroby nie mogła zarejestrować się w biurze pracy bezpośrednio po ustaniu stosunku pracy. Zarejestrowanie w dniu 15 lutego 1991 r. spowodowało brak 7 dni do wymaganego okresu zatrudnienia.
Organ odwoławczy, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymał uzasadnienie zaskarżonej decyzji i podniósł dodatkowo, że decyzja dotycząca przyznania zasiłku nie jest decyzją uznaniową, co sprzeciwia się skróceniu przez organ administracyjny ustawowego okresu zatrudnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Artykuł 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./ stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu z dniem zarejestrowania, jeżeli - poza spełnieniem innych warunków - w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania pozostawał w stosunku pracy co najmniej 180 dniu. Cytowana ustawa nie definiuje stosunku pracy, w tym zakresie więc maja zastosowanie przepisy kodeksu pracy o nawiązaniu i rozwiązaniu takiego stosunku. W świetle tych przepisów stosunek pracy nawiązany na podstawie umowy o pracę ustaje w momencie jej rozwiązania. Pracownik korzystający z urlopu bezpłatnego pozostaje w stosunku pracy, przy czym jego uprawnienia pracownicze z mocy art. 174 par. 2 Kp ulegają ograniczeniu, w szczególności zaś okresu urlopu bezpłatnego nie wlicza się do okresu pracy, od którego zależą te uprawnienia.
Treść powyższego przepisu nie uzasadnia wykładni prezentowanej w wyjaśnieniach Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 kwietnia 1991 r., stanowiących, że do 180 dni pozostawania w stosunku pracy, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu, nie wlicza się urlopu bezpłatnego. Omawiana ustawa o zatrudnieniu stanowi lex specialis w stosunku do kodeksu pracy. Skoro zatem ta ustawa nie wyłącza ze stosunku pracy żadnych okresów, należy przyjąć, że do okresu pozostawania w stosunku pracy w rozumieniu jej art. 15 ust. 1 pkt 2 należy wliczać okres urlopu bezpłatnego.
Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie, stosując wyjaśnienia Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej, przyjęły pogląd odmienny. Naruszyły tym samym prawo materialne, co Sąd wziął pod uwagę na podstawie art. 206 Kpa.
Skarżąca pozostawała w stosunku pracy od dnia 1 października 1980 r. do dnia 31 stycznia 1991 r., a zarejestrowała się w biurze pracy w dniu 15 lutego 1991 r. Spełnia zatem warunki określone w art. 15 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy o zatrudnieniu. Z tych powodów zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu.
Omawiane decyzje naruszają także przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności określona w art. 16 Kpa zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Decyzjami z dnia 15 lutego i z dnia 15 kwietnia 1991 r. organ I instancji przesadził co do zasady uprawnienie skarżącej do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja późniejsza, stwierdzająca brak takich uprawnień, mogłaby zapaść jedynie po uprzednim wzruszeniu wcześniejszych decyzji.
Skoro z przedstawionych powodów zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji okazały się niezgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 oraz art. 208 Kpa orzekł jak w sentencji.