Wyrok NSA oz. w Poznaniuz 12 marca 1987 r., sygn. akt SA/Po 1291/86

Teza

1. W art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ nie chodzi o zastosowanie normy prawnej w drodze decyzji administracyjnej /art. 104 par. 1 i 2 Kpa/, lecz o deklarację, według której członek rodziny podatnika współdziałający z podatnikiem w wykonywaniu przez niego działalności zarobkowej i czerpiącej z niej korzyści z mocy prawa odpowiada całym swym majątkiem z podatnikiem.

W zależności od stanu faktycznego przewidzianego w hipotezie art. 42 ust. 2 cyt. ustawy "członek rodziny" staje się dłużnikiem solidarnym i odpowiada za zaległości podatkowe podatnika.

Przepis ten w istocie nie upoważnia organów podatkowych do orzekania w takim wypadku w drodze decyzji, co wskazuje na konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

2. W sytuacji przewidzianej w art. 42 ust. 1 cyt. ustawy wierzyciel wezwie zobowiązanego do wykonania obowiązku podatkowego solidarnie z podatnikiem z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 14 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 24 poz. 151 ze zm./.

3. Wydanie decyzji podatkowej przez organ podatkowy przewidziane jest jedynie w przypadku art. 42 ust. 4 cyt. ustawy NA WNIOSEK CZŁONKA RODZINY, o którym mowa w ust. 1 domagającego się ograniczenia lub wyłączenia jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe wymienione w tym przepisie, jeśli stałoby to w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.

Sentencja

1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.