Uzasadnienie
Barbara E. jest właścicielką działki gruntu o pow. 495 m2 we wsi U., gmina. W., na której w latach siedemdziesiątych wniosła budynek trwale związany z gruntem, którego powierzchnia użytkowa łącznie obejmuje 76 m2 /49,9 m2 pow. mieszkalna i 26,1 m2 pow. użytkowa/.
W zezwoleniu na budowę określono budynek jako letniskowy, w rzeczywistości właścicielka nieruchomości od kilku lat wykorzystuje go do stałego zamieszkiwania i w czerwcu 1994 zameldowana została na pobyt stały.
Decyzją z 2 lutego 1995 r. Wójt Gminy W. ustalił podatek od nieruchomości, stosując stawki podatkowe obowiązujące od nieruchomości o charakterze letniskowym /149,10 zł - kwota roczna, płatna w czterech ratach/.
Wniesione przez skarżącą odwołanie nie zostało uwzględnione i decyzją z 23 maja 1995 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy orzeczenie wójta gminy, ustalając co następuje. Według planu zagospodarowania przestrzennego obszar gruntu wsi U. i R. w planach zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod budownictwo letniskowe. Skarżąca uzyskała pozwolenie budowlane na wzniesienie domu letniskowego i charakter tej budowli nie został przez władze lokalne zmieniony. W tej sytuacji sposób korzystania z budynku nie ma wpływu na jego zakwaterowanie dla celów wymiaru podatku od nieruchomości. Fakt zameldowania skarżącej w tym budynku na pobyt stały, ani też okoliczność, że żadnego innego lokalu mieszkalnego nie posiada, nie ma wpływu na wysokość podatku od nieruchomości, wymierzonego jak od nieruchomości letniskowej.
Powyższe orzeczenie zaskarżyła Barbara E. do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą, w której zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną interpretację art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31 ze zm./. Zdaniem skarżącej, o wysokości podatku od budynku decyduje sposób jego wykorzystywania. Korzystanie z budynku odpowiadającego jednorodzinnemu domowi rodzinnemu, zdefiniowanego w par. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46/ przez stałe w nim zamieszkiwanie, zdaniem skarżącej, powinno spowodować wymiar podatku według stawek stosowanych dla domów mieszkalnych. Z tych przyczyn domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji jako sprzecznej z prawem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. nie znajduje podstaw do zmiany swego stanowiska i wnosi o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Istota zagadnienia prawnego sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy o wysokości stawek podatku od nieruchomości decyduje treść pozwolenia na budowę obiektu, czy sposób, w jaki obiekt jest wykorzystany.
W sprawie bezspornym jest, że skarżąca wniosła budynek do stałego zamieszkiwania, który nazwano letniskowym, czyli wykorzystywanym do zamieszkiwania sezonowego. W świetle przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, okoliczność, że budynek lub jego część wykorzystywana jest na cele inne niż mieszkalne, ma istotne znaczenie przy wyborze stawek podatkowych.
Nie jest zatem bez znaczenia sposób korzystania z budynku. Jeśli ustawodawca przewidział sposób wykorzystywania budynku jako przesłankę decydującą o wyborze stawki podatkowej wyższej, to brak jest podstawy do twierdzenia, że przesłanki tej nie można zastosować wówczas, gdy sposób korzystania z budynku prowadzi do obniżenia stawki podatkowej.
W niniejszym przypadku skarżąca zamieszkuje od 2 lat w swym domu zameldowana w nim legalnie na pobyt stały, a zatem dom wykorzystywany jest wyłącznie na cele mieszkalne i utracił charakter budynku służącemu okresowemu pobytowi tymczasowemu w celu wypoczynku.
W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym.
Dom skarżącej odpowiada definicji zawartej w ust. 4 art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, którą posługuje się ustawodawca w art. 5 przy wyborze stawek podatkowych i używając pojęcia "mieszkalnych" ma na uwadze budynki zamieszkałe, czyli wykorzystywane na pobyt stały przez właściciela lub inne osoby stale w budynku zamieszkujące. Jednocześnie ustawodawca przewiduje możliwość zastosowania innych stawek do części budynku, w którym obok pomieszczeń zamieszkiwanych przez osoby przebywające w nich z zamiarem stałego pobytu, znajdują się pomieszczenia do prowadzenia działalności gospodarczej.
W tej sytuacji podstawą wymiaru podatku od nieruchomości nie jest treść pozwolenia budowlanego ani pierwotne przeznaczenie budynku, lecz wyłącznie sposób jego wykorzystywania.
Stałe zamieszkiwanie właścicielki nieruchomości w jej budynku powoduje, że budynek wykorzystywany jest wyłącznie na cele mieszkalne, a zatem brak jest podstaw do utrzymywania, że ma on nadal charakter letniskowego, służącego do wypoczynku w okresach sezonowych.
Dla celów podatkowych charakter budynku określa sposób jego wykorzystywania i z tych przyczyn nie można podzielić odmiennego stanowiska organu odwoławczego i z mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/, sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Postanowienie o kosztach znajduje uzasadnienie w treści art. 55 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.