Wyrok NSA oz. w Poznaniuz 25 maja 1983 r., sygn. akt SA/Po 136/83

Teza

1. 1. Przepisy meldunkowe wykluczają w zasadzie możliwość odmowy zameldowania, jeżeli stara się o to osoba, która faktycznie w danym lokalu mieszka. Wynika to z rejestracyjno-porządkowego charakteru czynności meldunkowych, a spory na ten temat przesądza brzmienie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/.
2. 2. Zamiar osoby może być oceniany tylko w granicach legalności czynu.

Skoro osoba ubiegająca się o zameldowanie na pobyt stały, zdawała sobie sprawę z tego, że zajęła mieszkanie bez tytułu prawnego, to w konsekwencji wniosek iż miała zamiar mieszkać w tym lokalu na stałe naruszałby - jak się wydaje - zasady logicznego rozumowania.