Uzasadnienie
Zenon P. wnioskiem z 25 czerwca 1990 r. zwrócił się do Urzędu Skarbowego w P. o zwolnienie z podatków obrotowego i dochodowego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą polegającą na dezynfekowaniu wody i jej uzdatnianiu oraz na dezynfekowaniu ścieków i ich unieszkodliwianiu, tj. w zakresie usług sanitarnych.
Urząd Skarbowy P. decyzją z dnia 29 maja 1991 r., na podstawie par. 1 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. nr 35 poz. 203 ze zm./ - odmówił Zenonowi P. przedmiotowego zwolnienia, uzasadniając to tym, że nie zachował on warunków przewidzianych przepisami powołanego rozporządzenia, a w szczególności prowadzi działalność, która nie jest objęta przewidzianym w tym rozporządzeniu zwolnieniem.
Zenon P. odwołał się od tej decyzji podnosząc, że jego działalność polega na oczyszczaniu i unieszkodliwianiu ścieków przemysłowych oraz sanitarnym uzdatnianiu i dezynfekcji wody przeznaczonej do picia i produkcji środków spożywczych.
Działalność ta, którą wykonuje jako emerytowany nauczyciel akademicki z dziedziny inżynierii ochrony środowiska, mieści się ściśle w pojęciu działalności sanitarnej, sprecyzowanej w powołanym rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r.
Decyzją z dnia 22 listopada 1991 r. Izba Skarbowa w P. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu tego rozporządzenia organ odwoławczy podzielił stanowisko i wnioski prawne organu I instancji podając, że - zgodnie z klasyfikacją usług zawartą w Zeszytach Metodycznych Głównego Urzędu Statystycznego nr 57 z 1985 r. - za usługi sanitarno-weterynaryjne uważa się: lecznictwo weterynaryjne, profilaktykę, badania laboratoryjne, nadzór sanitarno-weterynaryjny i usługi sanitarne w pomieszczeniach inwentarskich. Zdaniem organu odwoławczego, działalności prowadzonej przez Zenona P. nie można zatem zakwalifikować jako usług sanitarnych, a zatem nie zostały spełnione warunki niezbędne do udzielenia zwolnienia podatkowego na podstawie przepisów cytowanego rozporządzenia.
Zenon P. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnosząc że działalność gospodarcza, którą wykonuje, jest działalnością sanitarną i polega ona między innymi na badaniach analitycznych i technologicznych wody i ścieków i opracowywaniu sanitarnych metod ich oczyszczania. Skarżący świadczy swoje usługi dla ubojni i zakładów mięsnych, wiejskiej stacji uzdatniania wody, służących fermom hodowlanym i indywidualnym użytkownikom. Skarżący uważa też, że Urząd Skarbowy nie dysponuje jasną interpretacją usług sanitarnych, a w Zeszytach Metodycznych Głównego Urzędu Statystycznego, na które organ ten powołuje się - brak jest opisu usług sanitarnych służących ekosystemowi.
Zenon P. zakwestionował zaprezentowaną przez organy podatkowe interpretację pojęcia usług sanitarnych, która obiera ten charakter usługom, które on wykonuje.
Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, a nadto podkreślił, że niedopuszczalne jest zwolnienie z opodatkowania każdej działalności gospodarczej, która zbliżona jest do działalności wymienionej w cytowanym rozporządzeniu, lub też która zawiera elementy takiej działalności. Również prowadzenie badań laboratoryjnych dla zakładów mięsnych nie mieści się w pojęciu określonym w pkt 6 i 7 par. 1 cytowanego rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Podstawowym warunkiem uzyskania zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatnika osiągającego przychody z nowo uruchomionej działalności gospodarczej jest - zgodnie z dyspozycją par. 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej - prowadzenie działalności wymienionej w tym przepisie. Zasadniczą kwestią w związku z tym, wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu, było ustalenie czy usługi sanitarne, które prowadzi skarżący, można zaliczyć do usług sanitarno-weterynaryjnych, wymienionych w par. 1 ust. 1 pkt 6 powołanego rozporządzenia Ministra Finansów i objętych przedmiotowym zwolnieniem. Nie negując faktu, że działalność skarżącego ma istotnie charakter usług sanitarnych, w szerokim znaczeniu tego pojęcia, i należy do zakresu usług wysoce społecznie użytecznych oraz pożądanych, to jednak wskazując na konieczność ścisłej interpretacji przepisów podatkowych, należy podzielić pogląd organów podatkowych I i II instancji, że działalność skarżącego nie mieści się w zakresie usług sanitarno-weterynaryjnych objętych przedmiotowym zwolnieniem.
Słuszny jest też pogląd Izby Skarbowej, iż niedopuszczalne jest zwolnienie każdej działalności gospodarczej, która zbliżona jest do działalności wymienionej w rozporządzeniu lub też która zawiera elementy takiej działalności. Zważyć bowiem należy, że - zgodnie z klasyfikacją usług zawartą w Zeszytach Metodycznych Głównego Urzędu Statystycznego nr 57 z 1985 r. - za usługi sanitarno-weterynaryjne uważa się: lecznictwo weterynaryjne, profilaktykę, badania laboratoryjne, nadzór sanitarno-weterynaryjny, usługi sanitarne w pomieszczeniach inwentarskich, a za usługi związane z przetwórstwem mięsnym uważa się czynności związane z ubojem zwierząt i drobiu oraz z wyrobem wędlin i innych przetworów mięsnych z surowca powierzonego.
Jak zatem z powyższego wynika, usługi prowadzone przez skarżącego nie mieszczą się w zakresie określonym w tej klasyfikacji.
Podkreślić należy, że zwolnienie podatkowe może być udzielane jedynie w sytuacji ścisłego przestrzegania warunków, od spełnienia których udzielenie tego rodzaju zwolnienia jest uzależnione, zaś w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że dokonywanie wykładni rozszerzającej w tym zakresie nie jest dopuszczalne.
Skoro więc skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, wymienionej w par. 1 ust. 1 pkt 6 powołanego rozporządzenia, to stanowisko organów podatkowych odmawiających udzielenia przedmiotowego zwolnienia podstawowego jest zasadne.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.