Uzasadnienie
Z treści zacytowanego w tezie przepisu wynika, że czasowy przywóz dotyczy sytuacji, gdy towar przywożony jest na określony czas z założeniem, że po upływie tego czasu zostanie wywieziony z powrotem za granicę.
Analiza umowy z dnia 14 czerwca 1993 r., jaką strona skarżąca zawarła z niemiecką firmą leasingową I., nie daje podstaw do przyjęcia, że zamiarem skarżącego jest zwrot towaru do kontrahenta zagranicznego po upływie okresu, na jaki umowa została zawarta.
W umowie tej przede wszystkim w ogóle nie mówi się o zwrocie towaru kontrahentowi po upływie okresu, na jaki umowa została zawarta, natomiast zapewnia się stronie skarżącej prawo wykupu przedmiotu za symboliczną cenę 500 DM w sytuacji, gdy wniesiona przez skarżącego przedpłata wynosiła 11.500 DM, a miesięczna rata wynosi 1.250 DM i płatna jest przez cztery lata.
Słusznie zatem przyjął Prezes Głównego Urzędu Ceł, jakkolwiek stanowisko swoje bliżej uzasadnił dopiero w odpowiedzi na skargę, że nieracjonalne byłoby zachowanie skarżącego, gdyby po zapłaceniu należności przewyższającej wartość towaru nieskorzystałaby z zagwarantowanego jej prawa wykupu naczepy za 500 DM. Z tego natomiast wypływa wniosek, że zamiarem skarżącego nie był przywóz naczepy tylko na oznaczony czas, z założeniem wywozu z powrotem za granicę.
Nie mógł wiec mieć w tym przypadku zastosowania przepis art. 17 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem przepisów prawa, a więc skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.