Uzasadnienie
Ustalenie ceny gruntów i tym samym opłat rocznych w drodze decyzji następuje tylko w odniesieniu do gruntów oddawanych w zarząd państwowym lub komunalnym jednostkom organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej /art. 4 ust. 4 i art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./.
Brak zatem było podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia ceny i wysokości opłaty rocznej za zabudowany grunt pozostający w użytkowaniu skarżącego Banku Spółdzielczego. O tym, że skarżący posiada zabudowaną działkę w użytkowaniu wynika nie tylko z decyzji Naczelnika Gminy z dnia 17 marca 1981 r. wydanej na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie przekazywania nieruchomości rolnych i niektórych innych nieruchomości położonych na terenie gmin pomiędzy jednostki gospodarki uspołecznionej /Dz.U. nr 1 poz. 1 ze zm./, ale także z przepisów art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 39 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w brzmieniu ogłoszonym w Dzienniku Ustaw nr 22 poz. 99.
W tym stanie rzeczy zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji na podstawie art. 207 par. 3 Kpa w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.