Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu Celnego odmówił Agencji Handlowo-Usługowej zwrotu cła, pobranego od napojów chłodzących, odprawionych pierwotnie w przywozie a następnie odprawionych w eksporcie, powołując się na art. 20 i 69 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że zgodnie z wyżej powołanymi przepisami w przypadku dopuszczenia do pierwotnego wywozu towarów za granicę zwrot cła uzależniony jest od ustalenia tożsamości towaru w sposób nie budzący wątpliwości, na podstawie przedstawionych dokumentów pierwszej odprawy celnej. Napoje wywożone przez Agencję nie posiadały cech identyfikacyjnych, w związku z czym możliwe było dokonanie odprawy tylko w trybie eksportu, a w takim przypadku nie ma podstaw do zwrotu cła.
W odwołaniu Agencja zarzuciła nieprawidłową interpretację art. 20 Prawa celnego, twierdząc, że w świetle obu dokumentów SAD /przywozu i wywozu/ nie może być żadnych wątpliwości co do tożsamości towaru. Ponadto podniosła, iż każda butelka napojów chłodzących sprowadzonych przez to przedsiębiorstwo, a następnie wywiezionych posiadała oznakowanie w postaci kodu paskowego, z którego wynikał numer partii, data produkcji i dopuszczenie partii do obrotu. Prezes Głównego Urzędu Ceł na podstawie art. 20 i 69 Prawa celnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając pogląd organu I instancji, że Agencja dokonując odprawy celnej wywozowej nie zachowała wymogów procedury celnej, przez co Urząd Celny pozbawiony został możliwości ustalenia tożsamości towaru wywożonego z towarem, którego przywóz nastąpił na podstawie dokumentów pierwszej odprawy celnej.
Agencja wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł, wnosząc o jej uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w szczególności art. 20 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./. Dokonując wywozu towaru skarżący zgłosił towar do odprawy celnej na ogólnych zasadach eksportu, określając przy tym rodzaj towaru ogólnikowo jako "napoje chłodzące". Do dokumentu SAD /wywozowego/ skarżący załączył tylko fakturę dotyczącą sprzedaży napojów na rzecz rosyjskiego kontrahenta oraz dokument międzynarodowego transportu "CMR". Z wymienionego dokumentu SAD nie wynika także, ażeby towar był wysyłany w wywozie powrotnym. O okoliczności tej skarżący powiadomił Urząd Celny dopiero we wniosku o zwrot cła, to jest po 3 tygodniach od dokonania odprawy celnej wywozowej, załączając do tego wniosku dokument SAD przywozowy i fakturę kontrahenta holenderskiego. Obowiązkiem podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą w postaci powrotnego wywozu towaru jest ujawnienie przy dokonywaniu odprawy celnej, że chodzi o wywóz powrotny.
Podmiot, który zamieścił w zgłoszeniu do odprawy celnej wywozowej wzmiankę, iż chodzi o odprawę ostateczną, a następnie po wywozie towaru domaga się zwrotu cła przywozowego, ponosi wszelkie negatywne skutki niemożności ustalenia tożsamości towaru w wyniku braku przeprowadzenia właściwej kontroli celnej w toku odprawy celnej wywozowej.
Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 grudnia 1992 r. w sprawie V SA 943/92 - ONSA 1992 Nr 3-4 poz.
97. Pogląd ten skład sądzący w sprawie niniejszej w pełni podziela. Zarzut, że w Urzędzie Celnym nie dokonano sprawdzenia tożsamości towaru poprzez odczytanie kodów na opakowaniach towaru nie jest zasadny, gdyż organ celny nie miał takiego obowiązku, skoro skarżący nie wskazał przy odprawie, iż chodzi o wywóz powrotny.
Z powyższych motywów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa oddalił skargę.