Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Wyrok NSA oz. w Poznaniuz 26 marca 1996 r., sygn. akt SA/Po 2524/95

prawomocnyRozstrzygnięcie: za organemTekst u wydawcy: CBOSA

Metryka

Sprawa
sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "M." Sp. z o.o. w Z.-G. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia 28.10.1994 r. (...) w przedmiocie uznania za hale targowe budowli położonych w S. - oddala skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny

Teza

Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /t.j. Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74/ gmina jest obowiązana do prowadzenia polityki w zakresie targowisk i hal targowych w celu zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty i to bez względu na to, czy targowisko i hale targowe zostały zlokalizowane na gruntach będących mieniem komunalnym, czy też na gruntach stanowiących własność innych podmiotów i czy prowadzone są przez gminę, czy też przez podmioty gospodarcze będące osobami prawnymi lub fizycznymi.

Uzasadnienie

Uchwałą (...) z 28.10.1994 r. Rada Miejska w S. na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ i art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 2 sierpnia 1951 r. o targach i targowiskach /Dz.U. nr 41 poz. 312/ oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ uchwaliła, że uznaje się za hale targowe centrum handlowe "Mayer" w S. Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "M." Spółka z o. o. w piśmie z 29.10.1994 r. wezwało Radę Miejską w S. na podstawie art. 101 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie terytorialnym do usunięcia naruszenia jego uprawnień przez uznanie za hale targowe budowli położonych w S. oraz ustalenie opłat targowych poprzez uchylenie par. 1 lit. "a" tej uchwały. Powołane bowiem przez Radę Miejską przepisy nie dają podstaw do ingerencji w prawo własności.

Nie może to być w szczególności przepis art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy o samorządzie terytorialnym, który jest przykładowym wyliczeniem zbiorowym potrzeb wspólnoty gminnej i z którego trudno wyprowadzić uprawnienia dla Rady Gminy do ograniczenia prawa własności. Powołane przepisy art. 1 ust. 1 dekretu o targowiskach w związku z art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyznaczają jedynie pojęcie targowiska. Uchwała Rady Gminy narusza konstytucyjne prawo nienaruszalności własności prywatnej i dlatego powinna być uchylona.

Burmistrz Miasta S. w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie i wywodzi, że podstawowym zadaniem gminy jest zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty poprzez podejmowanie działań we wszystkich sprawach publicznych w znaczeniu lokalnym, nie zastrzeżonych ustawami na rzecz innych podmiotów. Zaspokojenie tych potrzeb zależy również od właściwego funkcjonowania rynku towarów. Jedną z form zorganizowanej, zbiorowej sprzedaży są lokalne targi na targowiskach gminnych. Dlatego też zgodnie z art. 7 ustawy o samorządzie terytorialnym, sprawy związane z tworzeniem i prowadzeniem targowisk oraz hal targowych należą do zadań własnych gmin. Wynika to także z dekretu o targach i targowiskach.

Pojęcie targowiska, ani też hali targowej, nie zostało zdefiniowane w ustawie. Definicja legalna targowiska zawarta jest w art. 1 ust. 1 dekretu o targach i targowiskach, który określa jako targowiska "wszelkie miejsca i budowle /hale targowe, bazary/ przeznaczone do handlu ze stoisk, wozów, koszów itp. " Targowiskiem jest więc nie tylko zlokalizowane przez gminę miejsce do tego przeznaczone, ale także każde inne miejsce, w tym hala targowa, usytuowana na terenie nie będącym mieniem komunalnym /wyrok NSA SA/Po 180/94/.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /t.j. Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74/ gmina jest obowiązana do prowadzenia polityki w zakresie targowisk i hal targowych w celu zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty i to bez względu na to, czy targowisko i hale targowe zostały zlokalizowane na gruntach będących mieniem komunalnym, czy też na gruntach stanowiących własność innych podmiotów i czy prowadzone są przez gminę, czy też przez podmioty gospodarcze będące osobami prawnymi lub fizycznymi.

Rada Gminy, dla uzyskania środków finansowych w celu realizacji prowadzonej polityki, dotyczącej najogólniej rzecz biorąc zapewnieniu kupującym i sprzedającym bezpiecznych warunków, uprawniona jest na podstawie art. 15 i art. 19 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ do określenia zasad i ustalenia i poboru opłaty targowej. Z tą funkcją wiąże się uznanie określonego miejsca jako targowiska.

Rada Miejska w S. była zatem władną, na podstawie art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym w zw. z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podjąć w dniu 28 października 1994 r. zaskarżoną uchwałę w przedmiocie uznania za hale targowe obiektu tzw. centrum handlowego "M." dla ustalenia wysokości opłaty targowej. Wyżej wymieniony obiekt, urządzony z hali fabrycznej i składający się z około 300 stoisk sprzedażnych, odpowiada niewątpliwie pojęciu "hala targowa", ale także szerszemu pojęciu "targowiska" w rozumieniu przepisów dekretu o targach i targowiskach z dnia 2 sierpnia 1951 r. /Dz.U. nr 41 poz. 312 ze zm./ oraz przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z 1991 r.

W związku z zarzutami skarżącego należy dodatkowo wyjaśnić, że prawo własności nie zapewnia właścicielowi pełni władzy nad rzeczą. Granice tego prawa są bowiem wyznaczane przepisami ustaw i zasad współżycia społecznego, co zostało wyraźnie sformułowane w przepisie art. 140 kodeksu cywilnego.

Z tych przyczyn na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 216a Kpa i art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.