Uzasadnienie
Drugi Urząd Skarbowy P. decyzją z 31.3.1994 r. powołując się na art. 10 ust. 2, art. 18 i art. 19 ustawy z 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, par. 19 i par. 31 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./ oraz par. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 1993 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 59 poz. 272 ze zm./ ustalił następujące kwoty podatku od towarów i usług od spółki z o.o. W. z P.:
- - 2.357.476.000 zł za lipiec 1993 r.;
- - 4.156.003.000 zł za sierpień 1993 r.;
- - 3.889.099.000 zł za wrzesień 1993 r.;
- - 2.532.169.000 zł za październik 1993 r. oraz
- - 1.972.279.000 zł za listopad 1993 r.
W uzasadnieniu swej decyzji organ podatkowy wyjaśnia, iż podczas przeprowadzonej kontroli u podatnika stwierdzono, że w okresie od 5.7.1993 r. do 1.10.1993 r. prowadził on sprzedaż tzw. gum do żucia bezcukrowych typu Orbit według obniżonej stawki podatkowej 7 procent, zamiast podstawowej stawki podatkowej 22 procent. Spółka zakwalifikowała powyższe gumy do grupowania 2452-9 SWW - "Skrobie przetworzone pozostałe", co w powiązaniu z kodem PCN 210690910 jest nieprawidłowe, gdyż według obowiązującej taryfy celnej do tego kodu zalicza się wyroby "nie zawierające tłuszczów i protein, mleka, sacharozy, izoglukozy, glukozy lub zawierające mniej niż 1,5 procent tłuszczów mleka, 2,5 procent protein mleka, 5 procent sacharozy lub izoglukozy, 5 procent glukozy lub skrobi". Zdaniem urzędu skarbowego, przedmiotowe gumy do żucia nie zawierają w składzie chemicznym w żadnej postaci skrobi - co nie zostało zakwestionowane w trakcie podpisywania protokołu oraz we wniesionych pisemnie przez podatnika zastrzeżeniach - co jednoznacznie potwierdza nieprawidłowość zastosowania przez podatnika klasyfikacji SWW bezcukrowej gumy do żucia oraz obniżonej stawki podatku od towarów i usług.
Zgodnie z Klasyfikacją SWW wyd. IV z 1990 r. gumę do żucia "Orbit bez cukru" kwalifikuje się do grupy SWW 2519-7. Kwalifikacja SWW nie rozróżnia pojęcia tzw. gum do żucia cukrowych i bezcukrowych, w związku z czym sprzedaż w obrocie krajowym wszelkich typów gum do żucia powinna być opodatkowana stawką podstawową 22 procent.
W odwołaniu od powyższej decyzji - spółka z o.o. W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej stosowania niewłaściwej stawki VAT oraz uchybień formalnych, występujących w niektórych fakturach zakupu. W uzasadnieniu spółka podnosi, że w dniu wejścia w życie podatku VAT zakwalifikowała gumę do żucia Orbit bez cukru do grupy SWW 2549-9 "Produkty przemysłu spożywczego osobno nie wymienione pozostałe", z 7 procent stawką VAT. Przy kwalifikowaniu kierowano się faktem, że stawka 7 procent miała zastosowanie do importu gumy Orbit bez cukru, co wynikało bezpośrednio z klasyfikacji dokonanej przez Urząd Celny w P. w dniu 15.9.1992 r. Ze względu na swój skład /brak cukru/ oraz właściwości profilaktyczne wszystkie rodzaje gumy do żucia Orbit bez cukru zostały zaklasyfikowane do grupy PCN 210690910, w sposób odmienny niż klasyfikowane są gumy do żucia zawierające cukier. Z uwagi na brak bezpośredniego odpowiednika kodu PCN 210690910 w klasyfikacji statystycznej SWW uznano, że właściwe będzie kierowanie się przy sprzedaży gumy Orbit bez cukru analogicznymi zasadami klasyfikacji jak przy jej imporcie.
W celu upewnienia się o prawidłowości stosowanej klasyfikacji - spółka pismem z 3.8.1993 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego o wyjaśnienie, jaka grupa SWW jest właściwa dla gumy Orbit bez cukru. Dyrektor WUS w P. dnia 2.9.1993 r. wydał opinię, iż powyższa guma powinna być klasyfikowana do grupy SWW 2452-9 "Skrobie przetworzone pozostałe". Następnie /24.9.1993 r./ Dyrektor WUS w P. wydał nową opinię /spółka otrzymała ją 29.9.1993 r./ wyjaśniającą, że guma Orbit bez cukru powinna być klasyfikowana do grupy SWW 2519-7 "Guma do żucia". W związku z tą informacją, spółka od 1.10.1993 r. stosuje wyłącznie 22 procent podatku VAT przy sprzedaży gumy Orbit bez cukru. Podnosi także, iż wiceminister finansów wielokrotnie w swych wypowiedziach na łamach "Rzeczypospolitej" podkreślał, że tylko organy statystyki państwowej są kompetentne, aby rozstrzygać wątpliwości w zakresie klasyfikacji statystycznych i tylko tymi wyjaśnieniami mają prawo kierować się podatnicy VAT w przypadku wątpliwości przy określaniu właściwej stawki VAT na sprzedawane towary.
Izba Skarbowa w P. decyzją z 15.7.1994 r. uchyliła zaskarżoną decyzję organu podatkowego I instancji w części dotyczącej zwiększenia należnego podatku od towarów i usług z tytułu stosowania niewłaściwej stawki podatku VAT przy sprzedaży w kraju gumy do żucia Orbit bez cukru w okresie od 5.7.1993 r. do 29.9.1993 r. W uzasadnieniu izba stwierdza, że spółka W. mogła mieć wątpliwości do jakiej grupy SWW zakwalifikować gumę do żucia Orbit bez cukru, gdyż urząd celny w momencie importu nie zakwalifikował gumy do żucia bez cukru do grupy gum do żucia zawierających kody PCN: dla gumy do żucia bez cukru 2106 90 910 i dla gumy do żucia z cukrem 1704 10. Zdaniem organu odwoławczego spółka przypuszczała, iż także według SWW gumy te mają odrębne symbole.
Izba stwierdza, że towary o kodzie PCN 2106 90 910 /guma bez cukru/ figurowały w obowiązującym w 1993 r. zał. Nr 2 do rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą /Dz.U. 1993 nr 55 poz. 252/, stanowiącym wykaz towarów, których przywóz z zagranicy jest objęty stawką podatku w wysokości 7 procent, natomiast guma do żucia o kodzie PCN 1704 10 /z cukrem/ w załączniku 5 tegoż rozporządzenia, tj. w wykazie wyrobów akcyzowych. Zdaniem izby spółka mogła zatem przypuszczać, iż guma do żucia bez cukru ma inny symbol niż guma do żucia umieszczona w SWW wśród wyrobów cukierniczych - 2519-7 i dlatego zwróciła się do WUS o wykładnię.
Izba podnosi ponadto, że na różnorodność wykładni wskazuje komunikat Prezesa GUS z 7.5.1994 r. w sprawie interpretacji SWW w zakresie grupowań niektórych wyrobów, stanowiących załącznik do pisma GUS z 12.5.1994 r. skierowanego do Ministerstwa Finansów z uwagi na pilną potrzebę ujednolicenia różnych opinii i kodów klasyfikacyjnych funkcjonujących na rynku w odniesieniu do tego samego wyrobu - zał.
5. W załączniku tym klasyfikuje się gumę do żucia bez cukru do symbolu SWW 2519-7. Zdaniem Izby Skarbowej w Poznaniu - spółka od momentu otrzymania prawidłowej wykładni WUS winna przy sprzedaży gumy do żucia bez cukru stosować symbol SWW 2519-7, a co za tym idzie stawkę 22 procent VAT.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższej decyzji Izby Skarbowej w P. wniósł Prokurator Wojewódzki w P. Powyższej decyzji organu odwoławczego prokurator zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 1 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy o VAT i par. 19 ust. 3 rozporządzenia w sprawie podatku od towarów i usług w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o statystyce państwowej /t.j. Dz.U. 1989 nr 40 poz. 221/ i zarządzeniem nr 7 Prezesa GUS z dnia 26 lutego 1990 r. Nr OBR-BW-206-40-38 w sprawie aktualizacji Systematycznego Wykazu Wyrobów. Przedstawiając stan faktyczny opisany w powyższych decyzjach faktycznych oraz w odwołaniu, prokurator stwierdza, iż decyzja Izby Skarbowej w P. nieprawidłowo rozstrzyga kwestię stosowanej stawki podatku VAT od sprzedawanej przez spółkę z o.o. W. gumy do żucia Orbit bez cukru w okresie od 5.7.1993 r. do 29.9.1993 r. Obniżoną bowiem stawkę VAT stosuje się tylko do towarów określonych w załączniku Nr 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., gdzie podstawą zakwalifikowania danego towaru jest symbol SWW.
Zgodnie z klasyfikacją SWW opracowaną przez GUS, gumę do żucia Orbit bez cukru kwalifikuje się do grupy SWW 2519-7 z 22 procent stawką podatku VAT. Za niezrozumiałe - zdaniem prokuratora - należy uznać zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji izby skarbowej stwierdzenie co do wątpliwości spółki w zakresie zakwalifikowania gumy do żucia Orbit bez cukru do właściwej grupy SWW, skoro to sprzedający jest obowiązany do prawidłowej kwalifikacji towaru, a SWW nie rozróżnia pojęcia tzw. gum do żucia cukrowych i bezcukrowych.
Izba Skarbowa w P. w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie, podnosząc, iż przychyliła się do argumentów spółki W. uznając, iż istotnie spółka mogła mieć wątpliwości co do prawidłowej klasyfikacji gumy do żucia bez cukru, skoro same organy statystyki pomyliły się w klasyfikacji. Izba nie zgadza się z twierdzeniem prokuratora, iż zgodnie z klasyfikacją SWW opracowaną przez GUS, gumę do żucia Orbit bez cukru kwalifikuje się do grupy SWW 2519-7 z 22 procent stawką podatku VAT. Jej zdaniem, taka kwalifikacja wynika z interpretacji WUS z 24.9.1993 r. oraz komunikatu Prezesa GUS z 7.5.1994 r. skierowanego do Ministerstwa Finansów, ale nie była ona taka jednoznaczna w momencie wejścia w życie ustawy o VAT. Powołując się na Zasady Metodyczne SWW izba wskazuje, iż zaliczenie określonego wyrobu do właściwego grupowania SWW należy do obowiązków producenta tego wyrobu, ponieważ posiada on szczegółowe informacje dotyczące rodzaju zużytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu, jednakże w przypadkach trudności w ustaleniu właściwego grupowania, do którego należy wyrób zaliczyć, producent może zwrócić się o pomoc do właściwej jednostki autorskiej względnie do GUS.
Zgodnie z par. 1 zarządzenia Nr 56 Prezesa GUS z dnia 31 grudnia 1992 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie aktualizacji Systematycznego Wykazu Wyrobów /Dz.U. GUS nr 27 poz. 124/ do interpretacji i udzielania wyjaśnień związanych ze stosowaniem w praktyce SWW - upoważnione są również wojewódzkie urzędy statystyczne. Izba podkreśla zatem, iż podejmując zaskarżoną decyzję stała na stanowisku, iż podatnik nie może ponosić konsekwencji błędnej interpretacji WUS.
Naczelny Sąd Administracyjny, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył, co następuje
Przedmiotem sporu między Prokuratorem Wojewódzkim a Dyrektorem Izby Skarbowej jest wysokość stawki podatku od towarów i usług obciążająca sprzedaż przez spółkę z o.o. W. gumy do żucia Orbit bez cukru w okresie od 5.7.1993 r. do 29.9.1993 r., a mianowicie czy to ma być stawka zasadnicza dla danego podatku w wysokości 22 procent czy też stawka ulgowa w wysokości 7 procent. Spór zatem między stronami ma charakter sporu prawnego o interpretację obowiązującego prawa podatkowego.
Sąd administracyjny nie będąc na podstawie art. 206 Kpa związany granicami skargi i podnoszonymi w niej zarzutami wskazuje, że u podstaw wprowadzonego z dniem 5.7.1993 r. podatku od towarów i usług leżała chęć przezwyciężenia mankamentów poprzednio obowiązujących podatków obrotowych, a w szczególności tego, iż konstrukcje tych podatków zawarte w ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o opodatkowaniu jednostek gospodarki uspołecznionej /Dz.U. 1987 nr 12 poz. 77 ze zm./ oraz w ustawie z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym /Dz.U. 1983 nr 43 poz. 191 ze zm./ nie realizowały konstytucyjnej zasady sprawiedliwości, powszechności i równości opodatkowania. Dlatego wprowadzony z początkiem lipca 1993 r. polski podatek od wartości dodanej z samego założenia miał być powszechnym podatkiem obrotowym, dotyczącym nie tylko sprzedaży wszystkich towarów i usług, ale również wszystkich sprzedawców tych towarów i usług.
W doktrynie finansowej podnosi się, iż doskonałość funkcjonowania tego nowego podatku zależy najbardziej właśnie od stopnia jego powszechności. Im więcej zatem odstępstw od powszechności dopuszcza się w systemie podatku od wartości dodanej, tym mniejszy sens ma jego stosowanie, tym bardziej "zatraca się" najbardziej pozytywne skutki powszechnego ze swej istoty tego rozwiązania podatkowego. Wszelkie zatem zwolnienia podatkowe i ulgowe stawki podatkowe są naruszeniem istoty tego podatku, są przywilejami podatkowymi, które zniekształcają neutralność tego podatku dla konkurencji w warunkach gospodarki rynkowej. Różnicowanie stawek w podatku od towarów i usług stwarza ponadto potencjalne przesłanki do niezadowolenia sprzedawców tych produktów, których cechy mogą nastręczać trudności w zaliczeniu poszczególnego towaru do grupy objętej stawką podatkową podstawową względnie zaniżoną. Stosowanie większej liczby niż jedna, podstawowa stawka podatkowa rodzić musi problemy polegające na konieczności specjalnego zdefiniowania dóbr korzystających z preferencji podatkowych, konieczności posługiwania się różnymi klasyfikacjami opracowanymi dla innych niż podatkowe celów, potencjalne konflikty między podatnikami a organami podatkowymi.
Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu podatkowego tylko i wyłącznie z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującymi. Przepisami powszechnie obowiązującymi w niniejszej sprawie są przede wszystkim postanowienia ustawy o VAT. Samo natomiast zarządzenie Nr 7 Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 26 lutego 1990 r. w sprawie aktualizacji Systematycznego Wykazu Wyrobów, które wprowadza do stosowania w statystyce i ewidencji Systematyczny Wykaz Wyrobów, wydanie IV, ogłoszone w formie odrębnego wydawnictwa książkowego, zawiera przede wszystkim tzw. normy techniczne, a nie przepisy prawa podatkowego powszechnie obowiązujące. Normy techniczne Systematycznego Wykazu Wyrobów, wydanie IV, stały się swoistymi normami podatkowymi w zakresie podatku VAT na skutek m.in. postanowień art. 4 pkt 1, art. 18 ust. 2, art. 54 ustawy z dnia 8.1.1994 r. o podatku od towarów i usług oraz załączników nr 1, 3, 4, 5 do tejże ustawy.
W związku bowiem ze stosowaniem zwolnień przedmiotowych i podmiotowych, ulgowej 7 procent stawki podatkowej i stawki "0" procent - ustawodawca w tejże ustawie sprecyzować musiał, które towary i usługi są objęte tymi przywilejami podatkowymi i zrobił to poprzez odwołanie się do klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej. Ustawodawca do polskiego podatku od wartości dodanej wprowadził zatem reguły języka prawnego, nakazując, by przy określaniu stawek preferencyjnych VAT, niższych od stawki podstawowej z art. 18 ust. 1 ustawy o VAT - stosować reguły klasyfikacji towarów i usług opracowane przez centralny organ administracji państwowej, jakim jest Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Swoistość owych norm technicznych związanych z klasyfikacjami statystyki państwowej na gruncie prawa podatkowego polega na tym, iż określenie preferencyjnej stawki 7 procent VAT określonego towaru możliwe jest jedynie poprzez przyjęcie procedury GUS związanej z klasyfikacją wyrobów i usług dla potrzeb ewidencji i statystyki.
Zasadniczym zatem przedmiotem badań NSA w przypadku sporów o stawkę preferencyjną czy podstawową jest ocena zachowania procedury klasyfikacji wyrobów przez uprawnione do tego podmioty. Sąd administracyjny nie może w tego rodzaju sprawach kwestionować ani samej konstrukcji Systematycznego Wykazu Wyrobów, ani też przyjętych w SWW zasad klasyfikowania wyrobów.
Zasady metodyczne Systematycznego Wykazu Wyrobów, zawarte w tomie IV SWW, omawiają szczegółowo same zasady konstrukcji SWW, sposób zaliczania wyrobów do poszczególnych grupowań oraz tryb rozwiązywania sporów związanych z zaliczeniem wyrobów do poszczególnych grupowań. Zgodnie z założeniami metodycznymi, Systematyczny Wykaz Wyrobów jest klasyfikacją wyrobów produkcji krajowej oraz pochodzących z importu, przy czym pod pojęciem wyrobów rozumie się surowce, półfabrykaty, wyroby finalne oraz zespoły i części tych wyrobów, o ile występują one w obrocie. Podstawowym przeznaczeniem SWW jest zabezpieczenie jednolitego grupowania wyrobów w celu jednolitej agregacji danych źródłowych dla potrzeb statystyki, a także do określenia wyrobów, względnie ich grup objętych preferencjami lub zakazami np. w sferze podatkowej. Szczególnie zatem istotne /zwłaszcza dla określenia towarów objętymi przywilejami podatkowymi/ jest zawsze jednakowe zaliczenie poszczególnych towarów do tych samych grupowań SWW.
Z tego też względu w założeniach metodycznych polskiego SWW stwierdza się, że przy ustalaniu właściwego grupowania SWW, do którego zalicza się określony wyrób, należy kierować się wyłącznie zasadami budowy i logiki struktury samego SWW. W żadnym przypadku o takim lub innym zaliczeniu wyrobu nie mogą decydować przesłanki sprzeczne z zasadami SWW. Zaliczenie określonego wyrobu do właściwego grupowania SWW należy do obowiązków producenta tego wyrobu. Wynika to z faktu, że właśnie producent posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia wyrobu do odpowiedniego grupowania SWW, tj. informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu. W przypadkach trudności w ustaleniu właściwego grupowania, do którego należy wyrób zaliczyć, producent mógł się zwrócić o pomoc w tym zakresie do jednostki autorskiej lub Ośrodka Badawczo-Rozwojowego GUS, które były upoważnione do interpretacji i udzielania wyjaśnień związanych ze stosowaniem SWW-IV w praktyce.
Na podstawie natomiast zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 31 grudnia 1992 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie aktualizacji Systematycznego Wykazu Wyrobów /Dz.Urz. GUS nr 27 poz. 124/ również z dniem 1.1.1993 r. wojewódzkie urzędy statystyczne zostały upoważnione do interpretacji i udzielania producentom wyjaśnień związanych ze stosowaniem w praktyce SWW - wydanie IV /wraz z uzupełnieniami/. Zasady metodyczne stanowią przy tym, iż w przypadku, gdy powstaje wątpliwość do którego z dwu lub więcej grupowań należy zaliczyć dany wyrób, należy kierować się zasadą, że wyrób zalicza się do tego grupowania, którego nazwa określa grupowane wyroby w sposób najbardziej szczegółowy. W praktyce, ustalenie właściwego grupowania SWW, do którego zalicza się określony wyrób, polega na odszukaniu w SWW tego grupowania, przy czym w pierwszej kolejności należy sprawdzić, czy dany wyrób względnie grupa tych wyrobów występuje w skorowidzu alfabetycznym zamieszczonym w tomie IV SWW.
Z powyższego zatem wynika, iż spółka z o.o. W. miała obowiązek prawidłowego zaliczenia sprzedawanej przez nią gumy do żucia bez cukru Orbit do właściwego grupowania SWW. Wszelkie zatem wadliwe ustalenie grupowań SWW jest jej błędem. Okres vacatio legis ustawy o VAT był na tyle długi, iż mogła ona przed wejściem w życie tej ustawy wyjaśnić swe ewentualne wątpliwości związane z kwalifikacją gumy do żucia Orbit do właściwego grupowania SWW. Powinna również pamiętać o tym, iż podstawową stawką VAT jest stawka 22 procent, natomiast stawka 7 procent jest istotnym wyjątkiem w konstrukcji tego podatku.
Sąd administracyjny zwraca jednocześnie uwagę na to, iż zgodnie z wyjaśnieniami do Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego CN /str. IX/ dla danego grupowania najniższego poziomu klasyfikacyjnego SNTHZ CN podanymi symbolami SWW nie można w żadnym przypadku posługiwać się przy klasyfikowaniu konkretnych wyrobów do poszczególnych grupowań obu klasyfikacji. Symbole SWW wynikają bowiem z IV wydania Systematycznego Wykazu Wyrobów wprowadzonego do stosowania w statystyce i ewidencji zarządzeniem Nr 7 Prezesa GUS z dnia 26 lutego 1990 r. w sprawie aktualizacji Systematycznego Wykazu Wyrobów z uzupełnieniami.
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż dopiero błędna opinia statystyczna wydana przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego w P. z 2.9.1993 r., kwalifikująca bezcukrową gumę do żucia Orbit do grupowania SWW 2452-9 "Skrobie przetworzone pozostałe" spowodowała, iż spółka z o.o. W. miała podstawy do przyjęcia dla celów podatku od towarów i usług takiej właśnie klasyfikacji statystycznej wyrobu, gdyż informacja ta pochodziła od organu administracji państwowej uprawnionego do jej udzielenia. Z tej błędnej opinii klasyfikacyjnej gumy do żucia typu "Orbit" - Wojewódzki Urząd Statystyczny w P. wycofał się w dniu 29.9.1993 r. /dzień dostarczenia nowej opinii/, w której wyjaśnia, że guma Orbit bez cukru prawidłowo powinna być klasyfikowana do grupy SWW 2519-7 "Guma do żucia".
Ponieważ jedną z fundamentalnych zasad, na których opiera się w Polsce wszelki porządek prawny, jest wyrażona m.in. w art. 8 Kpa zasada zaufania do organów państwa, uchybienia interpretacyjne organu administracji państwowej /wojewódzkiego urzędu statystycznego/ nie mogą powodować ujemnych następstw finansowych dla podmiotu, który działał w zaufaniu do wiedzy tego organu i prawidłowości otrzymanej statystycznej opinii kwalifikacyjnej SWW.
W państwie prawnym niedopuszczalne jest bowiem przerzucanie na podatnika skutków błędów popełnionych przez organ administracji państwowej, szczególnie w sferze danin publicznych, mających ponadto charakter cenotwórczy.
Z tych zatem powodów, organy podatkowe ponownie rozpatrując opodatkowanie spółki z o.o. W. winny przyjąć, iż w okresie od 2.9.1993 r. do 29.9.1993 r. miała ona podstawy prawne do przyjęcia, iż sprzedawana przez nią bezcukrowa guma do żucia Orbit ma symbol SWW 2452-9, a zatem sprzedaż krajowa tego wyrobu winna być opodatkowana według ulgowej 7 procent stawki, zgodnie z załącznikiem Nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym.
Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję.