Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 stycznia 1994 r. Jadwiga Z. zwróciła się do Urzędu Skarbowego w P. z wnioskiem o rozłożenie zapłaty podatku spadkowego w kwocie 36.657.900 zł na raty. Wniosek został załatwiony pozytywnie i decyzją z dnia 11 lutego 1994 r. Urząd Skarbowy rozłożył spłatę zaległości podatkowej na 11 rat, z których pierwsze 10 rat określił na 1 mln zł miesięcznie, a ostatnią ratę na kwotę 29.657.900 zł. W części dotyczącej wysokości ostatniej raty podatniczka wniosła odwołanie, w którym twierdziła, że nie jest w stanie zapłacić jednorazowo tak wysokiej kwoty i wnosi o rozłożenie jej zapłaty na dalsze raty miesięczne.
Odwołanie nie zostało uwzględnione i decyzją z dnia 13.04.1994 r. Izba Skarbowa w P. utrzymując w mocy orzeczenie organu I instancji, stwierdziła, że rozłożenie należności na raty nastąpiło na podstawie art. 22 ustawy o zobowiązaniach podatkowych i po uzgodnieniu z Zarządem Miasta, którego pogląd co do wysokości rat był dla organów podatkowych wiążący z mocy art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin /Dz.U. nr 129 poz. 600/.
Izba Skarbowa podzieliła stanowisko skarżącej, że jednorazowa zapłata kwoty 29.657.900 zł jest stosunkowo dużym obciążeniem i pouczyła skarżącą, że przed terminem płatności tej raty może ponownie ubiegać się o jej rozłożenie na raty, wówczas Urząd Skarbowy zbada jej możliwości płatnicze celem ewentualnego odroczenia pozostałej do zapłaty reszty podatku spadkowego.
Powyższą decyzję zaskarżyła podatniczka do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą, opartą na zarzucie niezrozumiałej procedury odwoławczej w sytuacji, gdy organ podatkowy czuje się związany opinią Zarządu Miasta P. i dlatego nie może uwzględnić odwołania, uznanego w uzasadnieniu swej decyzji za słuszne.
Zdaniem skarżącej, celem art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 10.12.1993 r. jest dążenie do odroczenia płatności zaległości podatkowej, co gwarantuje jej zapłatę i ponowne ubieganie się o rozłożenie ostatniej raty na dalsze raty jest zbędną biurokracją, prowadzącą do mnożenia zajęć dla urzędników i absorbującą Naczelny Sąd Administracyjny.
Z tych przyczyn skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji co do wysokości 11-tej raty zadłużenia, oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska i wnosi o oddalenie skargi twierdząc, że zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem zaskarżenia jest ustalenie ostatniej raty spłaty podatku spadkowego na kwotę 29.657.900 zł. Stanowi to, zdaniem skarżącej, nadmierne dla niej obciążenie i przy ustaleniu rat organ I instancji powinien uwzględnić jej możliwości płatnicze. Organ odwoławczy w decyzji zaskarżonej przyznał, że ustalenie ostatniej raty na tak wysoką kwotę 29.657.900 zł jest stosunkowo dużym obciążeniem i pouczył skarżącą, by złożyła drugi wniosek o rozłożenie tej kwoty na dalsze raty.
Wobec roszczenia skarżącej ma zastosowanie art. 22 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych /jedn. tekst: Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486/. Załatwienie sprawy etapami i żądanie składania dalszych wniosków, które miałyby podlegać ponownemu badaniu i uzgadnianiu z Zarządem Miasta znajduje uzasadnienie w przepisach prawa materialnego, a mianowicie w wyżej cyt. przepisie. Celem art. 22 ust. 1 ustawy jest bowiem stworzenie podatnikom możliwości zapłaty zobowiązań podatkowych i do tego zmierza także art. 10 ust. 2 ustawy o finansowaniu gmin z dnia 10 grudnia 1993 r. /Dz.U. nr 129 poz. 600/.