Uzasadnienie
Urząd Skarbowy w K. decyzją z 5 czerwca 1995 r. określił Zdzisławowi K. wysokość nadwyżki podatku należnego nad naliczonym w wysokości 1.080,00 zł za luty 1995 r. w związku ze stwierdzeniem, że podatnik, wbrew wymogom art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, skorygował rejestr zakupu w grudniu 1994 r. i wpisał do ewidencji fakturę zakupu z 24 grudnia 1994 r. wystawioną przez "EFL" spółka z o.o. w W., otrzymaną 17 stycznia 1995 r. Wartość zakupu wyniosła 11.100,00 zł, a podatek VAT 2.442,00 zł i o tę kwotę podatku zawyżono podatek naliczony za miesiąc grudzień 1994 r.
W deklaracji podatkowej za miesiąc luty 1995 r. podatnik nieprawidłowo wykazał korektę podatku naliczonego za miesiąc grudzień zawyżając ją o ww. kwotę 2.442,00 zł, zamiast zaewidencjonować wspomnianą fakturę w rejestrze zakupu za miesiąc styczeń lub luty 1995 r.
Nadto organ podatkowy ustalił Zdzisławowi K. zgodnie z art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. w następstwie zawyżenia podatku naliczonego za miesiąc grudzień 1994 r. podatek od towarów i usług "sankcyjny" w wysokości trzykrotnej kwoty tego zawyżenia, tj. 7.326,00 zł.
Od decyzji tej pełnomocnik podatnika odwołał się do Izby Skarbowej w L., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu organu podatkowego I instancji bezzasadność zastosowania sankcji podatkowej z art. 27 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ podatnik nie miał zamiaru działania na szkodę Skarbu Państwa, ani też przez wadliwe zaewidencjonowanie faktury z 24 grudnia 1994 r. nie spowodował straty dla budżetu. Odwołujący się podkreśla też, że była to jedyna wadliwość dokumentacji stwierdzona u podatnika.
Organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania, którego argumenty uznał za bezzasadne, decyzją z 18 września 1995 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Izba Skarbowa podzieliła zasadność stanowiska Urzędu Skarbowego, także co do zastosowania art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Decyzję tę pełnomocnik Zdzisława K. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie art. 19 ust. 1 i 3, art. 26 oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. przez błędną interpretację dokonanej przez podatnika korekty podatku naliczonego za grudzień 1994 r., która była zgodna z prawem.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko, wobec czego wnosi o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, podatek od towarów i usług jest podatkiem sformalizowanym, co nakłada na podatnika obowiązek prowadzenia dokumentacji podatkowej w sposób zgodny z wymogami wspomnianej ustawy.
Odstępstwa od tej zasady wywierają niekorzystne dla podatnika skutki przewidziane w ustawie. Bez znaczenia dla bytu tychże skutków /np. tzw. sankcji podatkowej/ pozostaje kwestia winy, czy zamiaru podatnika.
W związku z tym podatnik obowiązany jest - zgodnie z art. 27 ust. 4 ww. ustawy - prowadzić w sposób odpowiadający stanowi faktycznemu ewidencję, o której mowa w tym przepisie i na jej podstawie w myśl art. 26 omawianej ustawy prawidłowo obliczać i wpłacać co miesiąc należny podatek od towarów i usług. Nie budzi wątpliwości, że skarżący uchybił przepisom art. 27 ust. 4 i art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., zaliczając podatek naliczony na poczet podatku należnego z wyprzedzeniem za miesiąc grudzień 1994 r., tj. jeszcze przed otrzymaniem od kontrahenta faktury, co miało miejsce dopiero w styczniu 1995 r. Bezzasadnie więc za wspomniany miesiąc grudzień 1994 r. podatnik odliczył od podatku należnego kwotę podatku naliczonego, która w tymże miesiącu faktycznie nie mogła - wobec braku formalnie prawidłowej faktury - być uznana za kwotę podatku naliczonego. Słusznie więc organy podatkowe stwierdziły, że Zdzisław K. naruszył art. 19 ust. 3 omawianej ustawy przez to, że obniżył kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przed otrzymaniem faktury od "EFL". Odliczenie takie możliwe było bowiem nie wcześniej niż za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę.
W tej sytuacji zawyżenie za grudzień 1994 r. wysokości podatku naliczonego, w aspekcie nieprawidłowo prowadzonej ewidencji skutkuje - zgodnie z art. 27 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy - ustaleniem podatnikowi sankcji podatkowej w wysokości trzykrotnego tego zawyżenia i to bez względu na brak zamiaru skarżącego działania na szkodę Skarbu Państwa oraz fakt, że wspomniane uchybienie było jedynym stwierdzonym w toku kontroli.
Mając powyższe względy na uwadze Sąd, uznając skargę za bezzasadną, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.